Lotayamm

ပရဟိတနဲ႕ လူေတြအျမင္ကို ေျပာင္းလဲမယ့္ ျမန္မာျပည္က ပန့္ခ္
mmtimes.com
|
2019-01-03

ဆာေလာင္ေနသူမ်ားအတြက္ ပဲပလာတာ ေဝငွရန္ ပန့္ခ္လူငယ္မ်ား ျပင္ဆင္ေနစဥ္။ ဓာတ္ပုံ • ညိုမီ

မဂၤလာေဈးဝင္းထဲက ေ႐ႊျပည့္စုံေဈးရဲ႕ပထမထပ္က ေဘထုပ္ထည္လို႔ အမ်ားေခၚၾကတဲ့ နိုင္ငံျခားက ဝတ္ၿပီးသား အဝတ္ေဟာင္းေတြကို ေရာင္းခ်ရာမွာ နာမည္ေက်ာ္ပါတယ္။ အဝတ္ေဟာင္းမ်ိဳးစုံ၊ ဂ်င္းအထည္မ်ိဳးစုံၾကားမွာ အသက္ ၇၀ အ႐ြယ္ အဘြားေဒၚၾကင္ႏု ရွိေနၿပီး သူက လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ကတည္းက ဒီဆိုင္တန္းမွာ ေဘထုပ္ေရာင္းေနသူပါ။ သူနဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ကလည္း ေဘထုပ္ဆိုင္ပဲျဖစ္သလို ဆိုင္ခန္းေတြအကုန္လုံးကလည္း အဝတ္ေဟာင္းရနံ႕ေတြ လွိုင္လွိုင္ထြက္ေနတဲ့ ေဘထုပ္ဆိုင္ေတြပဲျဖစ္တဲ့အတြက္ သူ႕အတြက္ေတာ့ ၾကည့္ေလျမင္ေလရာမွာ အဝတ္ေဟာင္းထည္ေတြကပဲ ေနရာယူထားပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ လြန္ခဲ့တဲ့တစ္ႏွစ္ကစၿပီး သူ႕မ်က္စိေရွ႕မွာ ေတြ႕ျမင္ေနက်အရာေတြက ထူးထူးျခားျခား ေျပာင္းလဲလို႔လာပါတယ္။ ဆူးခြၽန္လို ရွည္ၿပီးေထာင္ထြက္ေနတဲ့ ဆံပင္ရွည္အခြၽန္ေတြ၊ ခ်ဲ့ထားတဲ့ နားေပါက္အက်ယ္ ႀကီးေတြ၊ မ်က္ခုံးနဲ႕ ေမးေစ့မွာ ေဖာက္ၿပီးတပ္ထားတဲ့ အဆင္တန္ဆာေတြ၊ အရိုးေခါင္းပုံအဝတ္အစား အျပင္အဆင္ေတြ ဝတ္ဆင္ထားတဲ့ လူငယ္တစ္စုက သူ႕မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ ဆိုင္လာဖြင့္တာပါ။

သူတို႔အသြင္အျပင္ကိုၾကည့္ၿပီး လူဆိုးေတြမ်ားျဖစ္မလားလို႔ အဘြားေဒၚၾကင္ႏု စိုးရိမ္စိတ္ျဖစ္ခဲ့တာေၾကာင့္ ေနာက္ေၾကာင္းကို တေစ့တေစာင္း စုံစမ္းၾကည့္ေတာ့ မဂၤလာေဈးနဲ႕ မလွမ္းမကမ္းမွာရွိတဲ့ ယုဇနပလာဇာက ေျပာင္းေ႐ႊ႕လာတာလို႔ သိခဲ့ရပါတယ္။

တစ္ႏွစ္အတြင္း ပန့္ခ္ေတြရဲ႕ လႈပ္ရွားသြားလာမႈကို သူ႕ဆိုင္အတြင္းက ေန ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ အဘြားေဒၚၾကင္ႏုရဲ႕ စိတ္လည္း တျဖည္းျဖည္း ေျပာင္းလဲလာပါတယ္။

"မေၾကာက္ေတာ့ဘဲ ခ်စ္လာတယ္။ သူတို႔ကို ၾကည့္ရတာ ႏွလုံးသား ျဖဴစင္တယ္" လို႔ ေဒၚၾကင္ႏုက ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူးေလး ေျပာပါတယ္။

ပုံမွန္ဆို တစ္ေယာက္၊ ႏွစ္ေယာက္သာရွိတတ္တဲ့ ပန့္ခ္ဆိုင္ကေလးက တနဂၤေႏြေန႕ ညေန ၃ နာရီဝန္းက်င္မွာေတာ့ ပန့္ခ္အဆင္တန္ဆာေတြနဲ႕ လူငယ္ေတြ တဖြဲဖြဲေရာက္လာၾကပါၿပီ။ ဆံပင္ကို ပန့္ခ္ပုံစံအတိုင္း ခပ္ခြၽန္ခြၽန္ျမင့္ျမင့္ေထာင္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနၾကတဲ့ ဆိုင္ပိုင္ရွင္ ကိုေက်ာ္ႀကီးတို႔ တစ္စုကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ဆိုင္ေလးထဲကေန ေဒၚၾကင္ႏုက ၿပဳံးၿပဳံးကေလး ရပ္ၾကည့္ေနပါတယ္။

ကိုေက်ာ္ႀကီးရဲ႕ဆံပင္ကို သူ႕သူငယ္ခ်င္းပန့္ခ္တစ္ေယာက္က ေကာ္ရည္ဖ်န္းေပးၿပီး ေနာက္တစ္ေယာက္က အေျခာက္မႈတ္စက္နဲ႕ မႈတ္ေပးေနၾကပါတယ္။ ပြဲတစ္ခုသြားဖို႔ လူငယ္အခ်င္းခ်င္း ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ျပင္ဆင္ေဖးမ ေနတဲ့ အဲဒီလိုျမင္ကြင္းက အဝတ္ေဟာင္းစီးပြားေရးမွာပဲ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ နစ္ျမဳပ္ေနတဲ့ ေဒၚၾကင္ႏုအတြက္ စိတ္အေမာေျဖစရာတစ္ခု ျဖစ္ေနပုံပါပဲ။

ျပင္ဆင္ေနၾကတဲ့ ဝတ္စုံျပည့္ ပန့္ခ္လူငယ္ေတြအနားကို ျဖတ္မိတဲ့ ေဈးဝယ္လာသူ အမ်ိဳးသမီးတခ်ိဳ႕က ႐ုတ္တရက္လန့္သြားတတ္ၾကေပမဲ့ အမ်ိဳးသားတခ်ိဳ႕ကေတာ့ ရယ္ေမာသြားၾကျပန္ပါတယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္က ဘယ္လိုတုံ႕ျပန္မႈပဲေပးေပး ပန့္ခ္လူငယ္တစ္စုကေတာ့ သူတို႔လုပ္ၿမဲ ဆံပင္ေထာင္ျခင္းမွာသာ အာ႐ုံစိုက္ၿပီး ႀကိဳးစားလုပ္ေဆာင္ ေနၾကပါေတာ့တယ္။

သူတို႔က မၾကာခင္ကမွ မဂၤလာေတာင္ၫြန့္ၿမိဳ႕နယ္မွာ စတင္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ပတ္တစ္ခါ တနဂၤေႏြလႈပ္ရွားမႈအတြက္ လူစုေနၾကတာျဖစ္ၿပီးNot Bombs (FNB) လို႔ေခၚတဲ့ ပန့္ခ္လႈပ္ရွားမႈကို ရန္ကုန္၊ ဆူးေလတစ္ဝိုက္မွာ စတင္ခဲ့တာ အခုဆိုရင္ ေျခာက္ႏွစ္မွ် ရွိၿပီျဖစ္ပါတယ္။ မဂၤလာေဈးတစ္ဝိုက္နဲ႕ မဂၤလာေတာင္ၫြန့္ၿမိဳ႕နယ္မွာ ခုလိုFNB လႈပ္ရွားမႈကေတာ့ ပန့္ခ္လူငယ္ေတြ ေ႐ႊျပည့္စုံေဈးေပၚမွာ ဆိုင္စဖြင့္ခဲ့တဲ့ ဒီႏွစ္အတြင္းမွာမွ စတင္လုပ္ေဆာင္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

FNB က ေမတၱာတရား၊ လူသားတစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္အေပၚ စာနာမႈ၊ မွ်ေဝမႈေတြအေပၚ အေျခခံၿပီး အဓိက ေအာက္ေျခလူတန္းစား ေတြကို ပန့္ခ္လူငယ္ေတြစုကာ တတ္နိုင္သမွ် အစားအစာေဝမွ်ေပးတဲ့ လႈပ္ရွားမႈတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဒီလႈပ္ရွားမႈကို ေနရာသစ္တစ္ခုမွာ တိုးခ်ဲ့ျပဳလုပ္ရတာ လြယ္ကူတဲ့ကိစၥတစ္ခုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ပထမဆုံးလႈပ္ရွားမႈ စတင္ခ်ိန္မွာ ျမင္တဲ့သူေတြက ပန့္ခ္ေတြရဲ႕ ဝတ္စားဆင္ယင္ပုံၾကည့္ၿပီး ေၾကာက္ၾက၊ တုန္လႈပ္ၾကတယ္။ ေနာက္ၿပီး ရယ္စရာလုပ္တတ္ၾကပါေသးတယ္။

"ေၾကာက္တယ္၊ တုန္လႈပ္တယ္ဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္တို႔နဲ႕ မရင္းႏွီးေသး လို႔ပါ။ ဆူးေလမွာေတာ့ ကေလးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လူႀကီးပဲျဖစ္ျဖစ္ ရင္းႏွီးေနၾက ၿပီ။ အဲဒီမွာလည္း ဟိုအရင္ စစလုပ္တုန္းကလည္း ဒီလိုပါပဲ၊ ပန့္ခ္ဆိုရင္ ရိုင္းတယ္၊ မူးယစ္ရမ္းကားတယ္ဆိုၿပီး စိတ္ထဲ စြဲေနၾကတယ္" လို႔FNB အဖြဲ႕မွာ ဦးေဆာင္ပါဝင္သူတစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ကိုေက်ာ္ႀကီးက ခပ္ညည္းညည္းေျပာပါတယ္။

ပရဟိတလႈပ္ရွားမႈအတြက္ ေဝမွ်ဖို႔လိုအပ္တဲ့ အစားအစာေတြ ဝယ္ယူခ်ိန္မွာပဲ ေဘးႏွစ္ဖက္ရိတ္ထားၿပီး အလယ္ေကာင္ ေရွ႕ေနာက္ တစ္လိုင္းတည္း ေထာင္ထားတဲ့ သူ႕ရဲ႕ဆံပင္ပုံစံကို ရည္ၫႊန္းၿပီး ေလွာင္ေျပာင္စေနာက္တဲ့ အသံေတြ ၾကားေနရပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့ ကိုေက်ာ္ႀကီးတို႔ ဘာမွမတုံ႕ျပန္ခဲ့ပါဘူး။

ပန့္ခ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘဝရွင္သန္မႈပုံစံနဲ႕ ရွစ္ႏွစ္တာကာလ ျဖတ္သန္း ခဲ့ၿပီးတဲ့ ကိုေက်ာ္ႀကီးအတြက္ေတာ့ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ ပုံမွန္ရိုက္ခတ္မႈအျဖစ္ အသားက်လိဳ႕ ေနခဲ့ပါၿပီ။

"သူတို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ဘယ္လိုပဲ ထိုးႏွက္ထိုးႏွက္ ဒါကြၽန္ေတာ္တို႔နဲ႕ မဆိုင္ဘူး။ ငါတို႔ႀကိဳက္တာ ငါတို႔လုပ္တယ္။ ငါတို႔ေၾကာင့္ ပတ္ဝန္းက်င္ မထိခိုက္ဘူးဆိုတဲ့ တစ္ခုပဲေတြးတယ္"လို႔ ကိုေက်ာ္ႀကီးက အေလးအနက္ ဆိုပါတယ္။

ဒါဆို ပန့္ခ္ေတြရဲ႕ေျခာက္ႏွစ္သားFNBလႈပ္ရွားမႈက လူထုအျမင္တခ်ိဳ႕ ကို ေျပာင္းလဲေစနိုင္သလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းရဲ႕အေျဖကေတာ့ ရက္စ္ပဲျဖစ္ေနပါတယ္။ အဘြားေဒၚၾကင္ႏုလို ပန့္ခ္ေတြနဲ႕ အခ်ိန္အတိုင္းအတာတစ္ခု အထိ နီးနီးကပ္ကပ္ေနထိုင္ခဲ့သူေတြရဲ႕ အျမင္မွာေရာ၊FNB ရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈကို သိေနတဲ့ လူေတြအျမင္မွာပါ ပန့္ခ္ဆိုတာကို တစ္စတစ္စ လက္ခံလာ ၾကပါတယ္။

FNB စတင္တုန္းက ပန့္ခ္လူငယ္တစ္ခုက သူတို႔ တစ္နိုင္တစ္ပိုင္ တတ္နိုင္တဲ့ ေငြေၾကးစုေကာက္ၿပီး ရန္ပုံေငြဖန္တီးခဲ့ေပမဲ့ လူထုယုံၾကည္မႈရၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ေငြေၾကးလ·ဒါန္းပါဝင္ခ်င္တယ္လို႔ အဆိုျပဳသူေတြ၊ ပန့္ခ္မဟုတ္တဲ့ အျပင္လူေတြက အစားအစာေဝငွခ်င္သူေတြ၊ အိမ္ေျခမဲ့ကေလးငယ္ေတြကို စာသင္ေပးခ်င္သူေတြနဲ႕ အခ်ိန္ေပးေဆာ့ကစားခ်င္သူ ေတြက သူတို႔လႈပ္ရွားမႈေတြမွာ ပါဝင္ကူညီလာၾကပါတယ္။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္၊ ဆူးေလနဲ႕ မဂၤလာေတာင္ၫြန့္ၿမိဳ႕နယ္ကလူေတြ ကြာျခားတဲ့အခ်က္က ကိုးကြယ္တဲ့ဘာသာပါ။ ဆူးေလေစတီေတာ္ဘက္မွာ ပရဟိတအဖြဲ႕သား ပန့္ခ္ေတြကိုယ္တိုင္ေၾကာ္တဲ့ သက္သတ္လြတ္ ထမင္းေၾကာ္မဟုတ္ရင္ ငွက္ေပ်ာသီးေဝငွေပမဲ့ မဂၤလာေတာင္ၫြန့္ ဘက္မွာေတာ့ ဘာသာျခားမ်ားတဲ့အတြက္ ပလာတာ၊ စမိုင္၊ ဆႏြင္းမကင္း တို႔ ေဝငွပါတယ္။

"လူမ်ိဳးေရး၊ ဘာသာေရး၊ လူ႕အဆင့္အတန္း မခြဲျခားဘူး။ ဂုဏ္ေတြ၊ ပကာသနေတြ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မသိဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လုပ္ေနတာက တကယ္ငတ္ေနတဲ့ လူသားေတြအတြက္ပဲ။ လူသားေတြအားလုံးက အေသြးအသားနဲ႕ တည္ေဆာက္ထားတယ္။ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္မႈဆိုတာ ရွိတယ္။ အဲဒီအတြက္ေၾကာင့္ သူတို႔ ေအာက္ေျခအေျခခံလူတန္းစားေတြ စားခ်င္တဲ့သူေတြကို အစာမွ်ေဝတာ" လို႔ FNBစတည္ေထာင္ကတည္းက ပါဝင္ခဲ့တဲ့ ကိုေက်ာ္ႀကီးက ေျပာပါတယ္။

မဂၤလာေတာင္ၫြန့္ FNB လႈပ္ရွားမႈအတြက္ ကိုေက်ာ္ႀကီးတို႔ဝယ္ေနက် စမိုင္ ဆႏြင္းမကင္းဆိုင္က ေဈးသည္အမ်ိဳးသမီးကလည္း ခုလို လူငယ္ေတြ လ·တာျမင္ရတာ အားရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

လ·ဖို႔အျပည့္အစုံ ဝယ္ၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ပန့္ခ္အုပ္စုက ဗလီေရွ႕မွာ အလ·ခံေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြ၊ ဆိုက္ကားဆရာေတြ စသျဖင့္ တစ္လမ္းဝင္ တစ္လမ္းထြက္ အစားအစာေဝငွပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအဖြဲ႕ထဲမွာ အသက္အႀကီးဆုံး ပန့္ခ္တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ကိုမဒယ္က အတႂကြ္ကဆုံးျဖစ္လို႔ ေနပါတယ္။ တစ္ေယာက္ကို အစာကမ္းေပးၿပီးတိုင္း သူ႕တို႔အဖြဲ႕က ဒီလမ္းေၾကာင္းအတိုင္း ႏွစ္ပတ္တစ္ခါ လာေဝဖို႔ရွိတဲ့အတြက္ အဲဒီမွာပဲ ေစာင့္ေနပါလို႔ ေသခ်ာမွာၾကားပါတယ္။

ကိုမက္ဒယ္က ၁၉၉၆ ခုႏွစ္ ဆယ္ေက်ာ္သက္အ႐ြယ္ကတည္းက ပန့္ခ္ဘဝရွင္သန္မႈမ်ိဳးနဲ႕ ေျပာင္းလဲေနထိုင္ခဲ့သူျဖစ္ၿပီး အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက လူတိုင္းက ပန့္ခ္ကိုျမင္ရင္ ထိတ္လန့္ၾကေၾကာင္း၊ ပန့္ခ္လို ေနလိုက္တဲ့ အတြက္ မိဘမ်ားက ေထာက္ပံ့မႈအကုန္ရပ္တန့္ပစ္ခဲ့ေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။

"ကိုယ္ပိုင္ခံယူခ်က္၊ ကိုယ္ပိုင္အေတြးအေခၚ၊ ကိုယ္ပိုင္ရွင္သန္တဲ့ဘဝ ကို ကိုယ့္ဘာသာ ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့တာ" လို႔ သူက ဂုဏ္ယူစြာေျပာပါတယ္။


ပန့္္ခ္အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ျပင္ဆင္ေဖးမ။ ဓာတ္ပုံ • ညိုမီ

ဒါ့အျပင္ ပန့္ခ္လႈပ္ရွားမႈေတြလည္း ရွိလာၿပီျဖစ္တဲ့ ဒီဘက္ေခတ္မွာေတာ့ လူ႕အသိုင္းအဝိုင္းက လူသားအက်ိဳးျပဳေတြလုပ္တဲ့ ပန့္ခ္ေတြကို ပိုအသိအမွတ္ျပဳလာၾကတယ္လို႔ သူကဆိုပါတယ္။

ဖက္ရွင္၊ ဂီတ၊ ခံယူခ်က္၊ ဘဝရွင္သန္မႈနဲ႕ အေတြးအေခၚေတြက ပန့္ခ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ အေျခခံလိုအပ္ခ်က္ေတြ ျဖစ္တယ္လို႔ သူက မွ်ေဝပါတယ္။ ကိုမဒယ္ရဲ႕ အေတြးအေခၚကေတာ့ လူေတြက တစ္ခဏပဲ ရွင္သန္ရတာျဖစ္တဲ့အတြက္ လူကိုလူလိုျမင္ေၾကာင္း၊ လူသားအက်ိဳးျပဳတာလုပ္ၿပီး ဘဝကို လူသားဆန္တဲ့ပုံေဖာ္မႈပဲ လိုခ်င္ေၾကာင္း ဆိုပါတယ္။

ျမန္မာနိုင္ငံကို စီးဝင္လာတဲ့ ပန့္ခ္ယဥ္ေက်းမႈက ဆယ္စုႏွစ္ႏွစ္ခုေက်ာ္သြားၿပီျဖစ္သလို ပန့္ခ္လူငယ္ေတြရဲ႕ သေဘာသဘာဝကို ပတ္ဝန္းက်င္ကလည္း တစ္စတစ္စ အသိအမွတ္ျပဳ လက္ခံလာၾကၿပီပဲ ျဖစ္ပါတယ္။





ပင္မစာမ်က္ႏွာ

သတင္း

ဂိမ္း

၀န္ေဆာင္မႈမ်ား
Some text some message..