Lotayamm

" အစိမ္းေသ " ဇာတ္လမ္း / စာေရးသူ - လြင္ဦးဟန္
lotaya.mpt.com.mm
|
2019-08-15

“ ကလင္.......ကလင္....ကလင္...ကလင္.....”

အိပ္ေမာက်ေနတုန္း ဆူညံလြန္းတဲ့တယ္လီဖုန္းသံေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ရာကေန ရုတ္တရက္ ငုတ္တုပ္ထထိုင္ၿပီး စားပြဲေပၚက လက္ပတ္နာရီကိုယူၾကည့္လိုက္မိတယ္။ နာရီလက္တံေတြက ညဆယ့္တစ္နာရီထိုးဖို႔ ငါးမိနစ္သာ လိုပါေတာ့တယ္။ အေၾကာင္းတစ္စံုတစ္ခု

ရွိၿပီဆိုတာ သိလိုက္တာေၾကာင့္ အိပ္ရာထဲက အျမန္ထၿပီး တယ္လီဖုန္းရွိရာ ဧည့္ခန္းထဲကို မေျပးရံု ထြက္သြားရပါေတာ့တယ္။

“ ဟယ္လို.. အမိန္႔ရွိပါခင္ဗ်ာ ”

“ ကိုေလးလား ”

“ ဟုတ္ပါတယ္ ကိုေအာင္ၾကည္မဟုတ္လား ”

“ ဟုတ္တယ္ညီေလး ”

( XXX ) ေဆးရံုႀကီး ရင္ခြဲရံုက ကိုေအာင္ၾကည္ရဲ႕အသံဆိုတာ သိလိုက္ရတဲ့အခါ မသာပို႔ဖို႔ဆိုတာ အလိုလိုသိလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ကတည္းက ေစတနာ့ဝန္ထမ္းသေဘာမ်ိဳးနဲ႔ ေဆးရံုကေန နယ္ကိုျပန္ၾကမယ့္ လူနာေတြနဲ႔ သက္မဲ့ခႏၱာကုိယ္ေတြကို ကိုယ့္ကားနဲ႔ကိုယ္လိုက္ပို႔ေပးၿပီး ပရဟိတေတြ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအေတြ႕အႀကံဳေတြထဲကမွ ထူးျခားဆန္းဆန္းၾကယ္တဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြထဲက အစိမ္းေသလို႔အမည္ေပးၿပီး ေရးသားလိုက္ရပါတယ္။

“ အခုလာခဲ့မယ္ ကိုေအာင္ၾကည္။ စာရြက္စာတမ္းစံုတယ္မဟုတ္လား ”

“ စံုၿပီညီေလး။ အစ္ကို အကုန္လုပ္ထားၿပီးၿပီ ”

“ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ႏွာသစ္ၿပီးတာနဲ႔ လာခဲ့ပါ့မယ္ ”

“ ေအးေအးေဆးေဆးသာလုပ္။ အစ္ကို ေစာင့္ေနမယ္ ”

“ ဟုတ္ကဲ့ အစ္ကို ”

ဖုန္းကို ပုခက္ေပၚတင္ၿပီးတာနဲ႔ အိမ္ေနာက္ေဖးကို ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေမေမက အိမ္သာထဲကထြက္လာပါတယ္။

“ သားငယ္.....ဘယ္သူလဲ ”

“ ကိုေအာင္ၾကည္ ဖုန္းဆက္တာ ေမေမ။ ေမေမ တစ္ေရးႏိုးတာလား ”

“ ဟုတ္တယ္သားငယ္။ ဖုန္းသံၾကားလို႔ ႏိုးသြားတာနဲ႔ အေပါ့ထသြားတာ။ ကားကို ဂရုစိုက္ၿပီးေမာင္းဦး ”

“ ဟုတ္ကဲ့ ေမေမ ”

ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ႏွာကျပာကယာသစ္ၿပီးတာနဲ႔ အဝတ္အစားတစ္စံုအပိုယူ၊ လိုအပ္တာေတြထည့္ၿပီး ေဆးရံုႀကီးကိုေမာင္းခဲ့ပါေတာ့

တယ္။ ေဆးရံုႀကီးေရာက္ေတာ့ ကားကို ရင္ခြဲရံုက လူသြားစႀကႍနားအထိ ေမာင္းသြားၿပီး ကားကိုရပ္လိုက္ပါတယ္။ ကိုေအာင္ၾကည္က ရင္ခြဲရံု

ေရွ႕မွာရပ္ေစာင့္ေနပါတယ္။

“ ျမန္လွခ်ည္လား ”

“ ျမန္ျမန္ပဲ အစ္ကိုေရ။ အစ္ကိုက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေစာင့္ေနတာလား ”

“ ဟုတ္တယ္ကြ။ ငါအလုပ္လုပ္ေနရင္ မင္းလိုက္ရွာေနရမွာစိုးလို႔ ”

“ ဘာလဲ....ရင္ခြဲေနတာလား ”

“ ဟုတ္တယ္ ညီေလး။ ဒီေန႔ညေနတင္ ေလးေလာင္းရွိၿပီ ”

“ အေလာင္းက ဘယ္မွာလဲ အစ္ကို ”

“ ေရခဲတိုက္ထဲေရာက္ေနၿပီ ”

“ ဘယ္ကို ပို႔ေပးရမွာလဲ ”

“ ဇီးကုန္းလို႔ေျပာတာပဲကြ ”

“ ဇီးကုန္းကေန ရန္ကုန္မွာ ေဆးရံုလာတက္တာလား အစ္ကို ”

“ မဟုတ္ဘူးကြ။ မင္းကို ေျပာျပစရာရွိတယ္ ”

“ ေျပာပါ အစ္ကို ”

“ မင္းပို႔ရမယ့္မသာက တစ္ေလာင္းတည္းမဟုတ္ဘူးကြ။ ႏွစ္ေလာင္း ”

“ ဗ်ာ......ႏွစ္ေလာင္းစလံုး ဇီးကုန္းကိုပို႔ရမွာလား အစ္ကို ”

“ သိပ္ဟုတ္တာေပါ့ ”

“ ဘယ္လိုျဖစ္ၿပီး တုိက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ျဖစ္ရတာလဲဗ်ာ ”

“ အဲဒါ ေျပာခ်င္တာ ”

“ ေျပာျပစမ္းပါဦးအစ္ကိုရာ ”

“ လာကြာ.....ဟိုနားမွာ ေဆးလိပ္ေသာက္ရင္း ခဏထိုင္ၿပီးေျပာၾကတာေပါ့ ”

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ကိုေအာင္ၾကည္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ရင္ခြဲရံုေရွ႕က စႀကႍမွာထိုင္ခ်လိုက္ၿပီး စီးကရက္တစ္လိပ္စီ ဖြာလိုက္ၾကပါတယ္။

“ ဒီလိုကြ ညီေလးရ။ မင္းလိုက္ပို႔ရမယ့္ မသာႏွစ္ေလာင္းက သားအမိကြ ”

“ ဗ်ာ....... ”

“ ဇီးကုန္းကေန ရန္ကုန္လာလည္းရင္း ေဈးကအျပန္ လမ္းျဖတ္ကူးေနတုန္း ဟိုင္းလက္ကားနဲ႔တိုက္ၿပီး သားအမိႏွစ္ေယာက္စလံုး ေသသြား ခဲ့တာ။ ကေလးက သံုးႏွစ္သား ေယာက္်ားေလးကြ။ မိန္းမက ကိုယ္ဝန္ေဆာင္သည္။ ဗိုက္ထဲမွာ ကေလးက သံုးလသားေလာက္ရွိၿပီ ”

“ ဟာ....ကၽြတ္......ကၽြတ္.....။ သနားစရာဗ်ာ။ ဘယ္ေန႔ကျဖစ္တာလဲ ”

“ မေန႔မနက္ကမွျဖစ္တာ။ ဒီေန႔ညမွ ရင္ခြဲျဖစ္တယ္ ”

“ မင္းက မေၾကာက္တတ္ေတာ့ ထူးဆန္းတာ ေျပာျပမယ္ကြ ”

“ လုပ္စမ္းပါဦး အစ္ကိုရာ ”

“ ကားက အဲဒီအမ်ိဳးသမီးကိုတိုက္ၿပီး ဗိုက္ကို တက္ႀကိတ္တယ္ထင္တယ္။ ဗိုက္ကပြင့္ၿပီး သားအိမ္ထဲက ကေလးပါ အျပင္ထြက္သြားတယ္။

အဲဒီမိန္းမကို ရင္ခြဲေတာ့ ငုတ္တုပ္ႀကီး ထထိုင္တယ္ကြ......အေဟး..... ”

“ ဗ်ာ......... ”

“ ငါလည္း ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ လန္႔သြားတာေပါ့ကြာ။ လက္ေတြ ေျခေထာက္ေတြလႈပ္တာ မဆန္းပါဘူး။ တစ္ခါတစ္ေလ ခြဲစိတ္

ျဖတ္ေတာက္ရင္း အေၾကာထိသြားတာမ်ိဳးဆို ဆတ္ကနဲလႈပ္တတ္တယ္။ အခုဟာက ငုတ္တုပ္ထထိုင္တာကြ ”

“ ဟာ....ဘယ္လိုျဖစ္တာတုန္း ”

“ သူ႕ဗိုက္ထဲက ကေလးကို ထုတ္လိုက္ၿပီးခ်ိန္မွာ ငုတ္တုပ္ထထိုင္တာ။ ဒီထက္ပိုၿပီး အံ့ၾသစရာေကာင္းတာက မ်က္လံုးပါ ပြင့္ေနတယ္ ငါ့ညီေရ ”

“ ေဟာဗ်ာ.....။ ေျခာက္တာလား အစ္ကို ”

“ ငါ့အထင္ေတာ့ သူ႕ရင္ေသြးကို စြဲၿပီး အဲဒီလိုျဖစ္တာနဲ႔တူတယ္ ”

“ ဗိုက္ထဲက ကေလးအေလာင္းကို လႊင့္ပစ္လိုက္ၿပီလားအစ္ကို ”

“ ရွိေသးတယ္ကြ။ ၾကည့္ခ်င္လို႔လား ”

“ ဟုတ္ကဲ့ ”

“ လာ.....၊ ျပမယ္ ”

ကိုေအာင္ၾကည္က ေသာက္လက္စ စီးကရက္ကို ေတာက္ထုတ္လိုက္ၿပီး ထိုင္ရာက ထလိုက္တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း စီးကရက္ကို

စႀကႍေပၚမွာ ၿငိမ္းသတ္လိုက္ၿပီး ကိုေအာင္ၾကည္ေနာက္ကေန ရင္ခြဲရံုထဲကို လိုက္သြားပါေတာ့တယ္။ ရင္ခြဲရံုထဲကို ခြင့္ျပဳခ်က္မရဘဲ ဝင္ခြင့္

မရွိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အခါအားေလ်ာ္စြာ ေရာက္တတ္ပါတယ္။ ရင္ခြဲရံုထဲေရာက္ေတာ့ ညႇီစို႔စို႔အနံ႕က ေအာ္ဂလီဆန္စရာေကာင္း

လြန္းလွပါတယ္။ အနံ႔ယဥ္ပါးေနသူအတြက္ကေတာ့ ဘာမွမျဖစ္ေပမယ့္ စိမ္းတဲ့သူအတြက္ေတာ့ ပ်ိဳ႕အန္မိမွာ အမွန္ပါ။ ျပဴတင္းေပါက္မွန္

ေတြကို ေဆးအျဖဴနဲ႔ မညီမညာသုတ္ထားတဲ့ ရင္ခြဲရံုထဲမွာ မီးေခ်ာင္းသံုးေခ်ာင္းရွိတဲ့အထဲက တစ္ေခ်ာင္းပဲလင္းေနပါတယ္။ ရင္ခြဲစင္ေပၚမွာက

အသက္ေလးဆယ္ေက်ာ္ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ကို ရင္ခြဲထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။

“ ကေလးက ဘယ္မွာလဲ အစ္ကို ”

“ ဒီမွာကြ ”

ကိုေအာင္ၾကည္က ပလပ္စတတ္အိတ္ထဲက ကေလးကို ထုတ္ျပပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အေသအခ်ာကိုင္ၾကည့္တဲ့အခါ လက္ဖဝါး

ေတာင္မျပည့္ခ်င္ပါဘူး။ လူျဖစ္ခြင့္မရတဲ့ကေလးကေတာ့ မ်က္လံုးေလးမွိတ္ၿပီး ေလာကႀကီးထဲကေန ထြက္ခြာသြားပါၿပီ။

“ စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ အစ္ကိုရယ္ ”

“ ကံစီမံရာေပါ့ကြာ။ ငါဆိုရင္ ေန႔တဓူဝ မျမင္ခ်င္တာေတြ ျမင္ေတြ႕ေနရတာပါ ညီေလးရာ ”

“ ဟုတ္ပါတယ္။ သူ႕ေဆြမ်ိဳးေတြ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ လိုက္မွာလဲ ”

“ ႏွစ္ေယာက္လိုက္မယ္ထင္တယ္”

“ အေလာင္းက ႏွစ္ေလာင္း၊ လူႏွစ္ေယာက္ဆို အဆင္ေျပမယ္ မထင္ဘူး ”

“ ဒါေတာ့ မင္းဟာမင္းပဲ ေျပာၾကည့္ေပါ့ကြာ။ ဗိုက္ထဲက ကေလးကေတာ့ ျပန္မပါေတာ့ဘူး။ သူ႕သားရယ္ သူရယ္ပဲပါမယ္ ”

“ ကေလးကို ဘယ္လိုလုပ္မလဲ အစ္ကို”

“ ကေလးက လက္သီးဆုပ္စာေလာက္ရွိေသးတာကြာ။ ထံုးစံအတိုင္း လုပ္ရမွာေပါ့ ”

“ ျဖစ္ရေလဗ်ာ။ အခ်ိန္ရွိတုန္း လိုက္ပို႔လိုက္ဦးမယ္ဗ်ာ ”

အသက္မဲ့ေနတဲ့ ကေလးရုပ္အေလာင္းကို ပလပ္စတစ္အိတ္ထဲျပန္ထည့္ၿပီး လက္ေဆးရင္း အေလာင္းေတြပို႔ဖို႔ ေမးရပါတယ္။

“ ေဆးရံုႀကီးအေပါက္ဝမွာ မသာရဲ႕ေဆြမ်ိဳးႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္။ ေငြေၾကးလည္းမတတ္ႏိုင္ၾကဘူးကြာ။ ဒါေၾကာင့္ မင္းကို ေခၚလိုက္ရတာ ”

“ ရပါတယ္ အစ္ကိုရာ ”

“ ငါနဲ႔လိုက္ခဲ့ညီေလး ”

“ ဟုတ္ကဲ့အစ္ကို။ ကၽြန္ေတာ့္ကားနဲ႔ပဲသြားလိုက္ေတာ့မယ္ေလ ”

“ ကားထားခဲ့ေလ၊ ၿပီးရင္ အေလာင္းလာယူရဦးမယ္ မဟုတ္လား ”

“ ဒါဆိုလည္း လမ္းေလွ်ာက္ၾကတာေပါ့ဗ်ာ ”

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကုိေအာင္ၾကည္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ေရခဲတိုက္သြားရာ လူသြားစႀကႍန္ကေန ေဆးရံုႀကီးထဲကိုဝင္ၿပီး အေရွ႕ေပါက္ကို

ထြက္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ ေဆးရံုႀကီး ေပၚတီကိုေအာက္သို႔ေရာက္သည့္အခါ အထုပ္အပိုးေတြနဲ႔ ထိုင္ေစာင့္ေနၾကတဲ့ အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္

က ကိုေအာင္ၾကည္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို အားတက္သေရာ ၾကည့္ေနၾကပါတယ္။ ( ထိုစဥ္အခ်ိန္က အသုဘကားဆိုလို႔ ဦးေအးေမာင္နဲ႔

ဦးပန္ခ်ာတို႔ရဲ႕ နာေရးကားပဲရွိပါတယ္ )

“ ခင္ဗ်ားတို႔ကို လိုက္ပို႔မယ့္သူက သူပဲ ”

“ အစ္မတို႔က ဘယ္ႏွစ္ေယာက္လိုက္ၾကမွာလဲ ”

“ ႏွစ္ေယာက္ပါ ေမာင္ေလး။ အစ္မတို႔က ဆံုးသြားတဲ့ စန္းစန္းရီရဲ႕ အစ္မေတြပါ။ အစ္မတို႔ဆီ လာလည္ရင္း အ...အခုလိုျဖစ္သြားၾကတာပါ”

“ အေရွ႕ခံုမွာ တစ္ေယာက္ပဲ ရမယ္အစ္မ။ ေနာက္မွာ အသုဘေတြနဲ႔အတူ လိုက္ရဲရင္ေတာ့ လိုက္ခဲ့လို႔ရပါတယ္ ”

“ မေၾကာက္ပါဘူး ေမာင္ေလးရယ္။ လိုက္ပါ့မယ္ ”

“ ေသစာရင္းရၿပီလား အစ္မ ”

“ ငါပဲ အကုန္လုပ္ေပးလိုက္ၿပီ ညီေလး ”

“ ဟုတ္ကဲ့ အစ္ကို ”

“ ကားခ သိပ္မတတ္ႏိုင္ဘူး ေမာင္ေလးရယ္။ ဘယ္ေလာက္ေပးရမွာလဲဟင္ ”

“ ဟာ....၊ ေပးစရာမလိုပါဘူးအစ္မရယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေစတနာနဲ႔ ကူညီတာပါ ”

“ သာဓု ေခၚပါတယ္ ေမာင္ေလးရယ္။ မနက္မိုးမလင္းခင္ ရြာေရာက္ခ်င္တယ္ ”

“ ဇီးကုန္းၿမိဳ႕ေပၚမဟုတ္ဘူးလား အစ္မ ”

“ ဇီးကုန္းကေန ရြာထဲကို နာရီဝက္ေလာက္သြားရေသးတယ္ ေမာင္ေလး ”

ရြာကိုဆက္ဝင္ရေသးတယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ နည္းနည္းေတာ့ တြန္႔သြားမိပါတယ္။ လမ္းဆုိးရင္ ကားေအာက္ပိုင္းေတြ ပ်က္စီးလို႔ မၾကာခဏျပင္ရပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ပို႔မယ့္ပို႔ ကူးတို႔ေရာက္ေအာင္ ပို႔ရပါေတာ့မယ္ ။

“ အစ္ကို........အေလာင္းထုတ္ၿပီး ကားေပၚတင္ဖို႔လုပ္ေပးပါဦး ”

“ ေအး....၊ ငါ စီစဥ္ေပးမယ္ ”

ေရခဲတိုက္ထဲက ထုတ္ယူလာတဲ့အေလာင္းႏွစ္ေလာင္းကို အဝတ္အစားဝတ္၊ ေစာင္နဲ႔ပတ္ေပးရတဲ့အလုပ္ေတြကို ဝိုင္းကူျဖစ္ပါတယ္။

ဝိုင္းကူရတာကလည္း ေရခဲတိုက္မွာ တာဝန္က်ေနတဲ့သူႏွစ္ေယာက္စလံုးက အရက္ေတြေသာက္ထားၿပီး ဒယီးဒယိုင္ျဖစ္ေနၾကလို႔ပါ။ ေသဆံုး

သူအမ်ိဳးသမီးက အသက္ႏွစ္ဆယ့္ငါးႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ပဲ ရွိပါဦးမယ္။ မ်က္ႏွာညာဘက္ျခမ္းက ညိဳမည္းၿပီး ဖူးေယာင္ေနပါတယ္။

ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းကလည္း ဟက္တက္ကြဲလို႔ ျပန္ခ်ဳပ္ထားပါတယ္။ အသားျဖဴျဖဴ၊ မ်က္ခံုးေကာင္းေကာင္းနဲ႔ပါ။ ညာဘက္ပါးမွေတာ့ စပယ္

တင္မွဲ႕တစ္လံုးက ထင္ထင္ရွားရွားရွိေနပါတယ္။ သက္ရွိထင္ရွားရွိခဲ့စဥ္က အေတာ္ေလးၾကည့္ေပ်ာ္ရႈေပ်ာ္ရွိမယ့္ပံုပါပဲ။ ဗိုက္မွာေတာ့ခ်ဳပ္ရိုး

ေၾကာင္းႀကီးေတြပြထေနပါတယ္။ ၾကည့္ရတာ ပြင့္ထြက္သြားၿပီး စုတ္ၿပဲေနတဲ့အေရျပားေတြကို ျပန္ဆြဲခ်ဳပ္ထားပံုရပါတယ္။ ကေလးငယ္ေလးရဲ႕

အေလာင္းကိုၾကည့္လိုက္ျပန္ေတာ့ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး ညိဳမည္းၿပီး ဘက္ဘက္မ်က္ခံုးကြဲေနပါတယ္။ ေနာက္ေစ့ကလည္း ခ်ိဳင့္ဝင္ေနပါတယ္။ သားအမိႏွစ္ေယာက္ရဲ႕အေလာင္းကိုၾကည့္ၿပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ့မိပါတယ္။

************

ေဆးရံုႀကီးကထြက္လာေတာ့ ညဆယ့္ႏွစ္နာရီေက်ာ္ပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မနက္မိုးမလင္းခင္ ဇီးကုန္းကိုေရာက္ခ်င္ေဇာနဲ႔ ကားကို စက္ကုန္ဖြင့္ၿပီး ေမာင္းလာခဲ့တယ္။ ရန္ကုန္ျပည္လမ္းမေပၚမွာ ကုန္ကားႀကီး တစ္စီးတစ္ေလကလြဲၿပီး ရွင္းေနပါတယ္။ ကားလမ္းမေပၚမွာ ခုန္ဆြခုန္ဆြနဲ႔ ျဖတ္ေျပးေနၾကတဲ့ ဖားသူငယ္ေလးေတြကို ကားတာယာနဲ႔ တေဖာင္းေဖာင္းတက္ႀကိတ္ေနတဲ့အသံေတြကို ကားစက္သံၾကားက

ေန အတိုင္းသား ၾကားေနရပါတယ္။ ကားေနာက္ခန္းမွာေတာ့ ကေလးငယ္အေလာင္းနဲ႔ မိခင္အေလာင္းက အခန္႔သားနဲ႔ ဆန္႔ဆန္႔ႀကီး လိုက္ပါ

လာပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးအေလာင္းေဘးမွာေတာ့ ေသဆံုးသူ အမ်ိဳးသမီးနဲ႔အစ္မေတာ္စပ္သူက ထိုင္လ်က္လိုက္ပါလာပါတယ္။ အေရွ႕ခန္းက

ကၽြန္ေတာ့္ေဘးထိုင္ခံုမွာေတာ့ ေသဆံုးသူရဲ႕ အစ္မတစ္ေယာက္က လိုက္ပါလာပါတယ္။

“ သူေသတာ သူ႕ေယာက်္ားေတာင္ မသိေသးဘူး ”

“ ဘယ္လိုျဖစ္လို႔လဲ အစ္မ ”

“ သူ႕ေယာက္်ားက သာဝတၳိကိုေရာက္ေနတယ္။ သူ႕ကို အေၾကာင္းၾကားထားတယ္ ”

“ အဲဒီအစ္မ ကံဆိုးလိုက္တာ ”

“ အဲဒီေန႔က သူ႕ကိုေဈးမသြားပါနဲ႔လို႔ အစ္မကိုယ္တိုင္ေျပာခဲ့တာ။ သူ႕သားကလည္း ကံပါလာတယ္ထင္ပါတယ္။ သူ႕အေမေနာက္

ကို လိုက္သြားတယ္။ အစ္မလည္း စိတ္မခ်လို႔ သူတို႔နဲ႔အတူလိုက္သြားတယ္။ ကားမွတ္တိုင္ေရာက္ေတာ့ မွတ္တိုင္မွာရပ္ေနတဲ့ ဘတ္စ္

ကားေရွ႕ကျဖတ္ၿပီး လမ္းကူးလိုက္တဲ့အခ်ိန္ အစ္မတားခ်ိန္ေတာင္မရလိုက္ပါဘူး ေမာင္ေလးရယ္။ သူက ကေလးကိုဆြဲၿပီး ျဖတ္အေျပး၊

ကားခ်င္းအၿပိဳင္ေမာင္းလာတဲ့ ဟိုင္းလက္ကားက ဘတ္စ္ကားကိုေက်ာ္တက္တဲ့အခ်ိန္ တိုက္ခ်သြားတာ။ အစ္မေရွ႕မွာတင္တိုက္တာဆိုေတာ့

ေသြးပ်က္ၿပီး ရူးမတတ္ပါဘဲ။ ကားေရွ႕ဘီးက သူ႕ကိုတက္ႀကိတ္သြားတယ္။ ဗိုက္ထဲက အူေတြေရာ ကေလးပါ ထြက္သြားတယ္ ေမာင္ေလး

ရယ္ ”

“ ဟိုကေလးကေရာ အစ္မ ”

“ သားေလးက အေဝးႀကီးကိုလြင့္ထြက္ၿပီး ေခါင္းနဲ႔ ကတၱရာလမ္းေပၚေဆာင့္မိၿပီး ဆံုးသြားတာ ”

“ ဟာဗ်ာ....ကၽြတ္......ကၽြတ္...... ”

ေသဆံုးသူရဲ႕အစ္မေျပာသမွ် အလိုက္သင့္ျပန္ေျပာရင္း ကားကိုပဲ ဂရုတစိုက္ေမာင္းလာခဲ့ပါတယ္။ တရိပ္ရိပ္ေျပးေနတဲ့ TOYOTA Van ကားေလးထဲမွာ အေလာင္းႏွစ္ေလာင္းက ဆိတ္ၿငိမ္ေနသလို သက္ရွိလူသားသံုးေယာက္ကလည္း စကားမေျပာျဖစ္ၾကဘဲ တိတ္ဆိတ္

ေနၾကပါတယ္။ ဥကၠံအေက်ာ္မွာေတာ့ ဇာတ္လမ္းစပါၿပီ။

“ အမေလး..........လုပ္ၾကပါဦး ”

ကားေနာက္ခန္းက အသုဘရွင္အစ္မရဲ႕ ေအာ္လိုက္သံေၾကာင့္ ကားစက္ရွိန္ကိုေလွ်ာ့ခ်ၿပီး ေနာက္မွန္ကေန ၾကည့္လိုက္ပါတယ္။

ကားေရွ႕မီးေရာင္ေၾကာင့္ ေနာက္ခန္းကို ေကာင္ေကာင္းျမင္ရပါတယ္။ အသုဘရွင္အစ္မက ကုန္းကုန္းႀကီးနဲ႔ ေၾကာက္အားလန္႔အားျဖစ္ေနတာ

ေၾကာင့္ ကားကို လမ္းေဘးခ်ရပ္လိုက္ရပါေတာ့တယ္။

“ ဘာျဖစ္လို႔လဲ အစ္မ ”

“ လက္......လက္ကို ဆြဲ...ဆြဲလို႔ ”

“ ဗ်ာ....ဘယ္သူက ဆြဲတာလဲ ”

“ စန္း....စန္းရီ... ”

ကၽြန္ေတာ္ အံ့အားမသင့္ပါ။ ကိုေအာင္ၾကည္ေျပာျပခဲ့သည့္စကားအရ အေျခအေနကို သိထားၿပီးပါၿပီ။

“ မဟုတ္ႏိုင္ပါဘူး အစ္မရယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဆို အသုဘေတြတင္လာတာ နည္းမွမနည္းတာ။ တစ္ခါမွ မျဖစ္ခဲ့ဖူးပါဘူး ”

“ တကယ္ပါ ေမာင္ေလးရယ္။ အစ္မရဲ႕လက္ကို ဖမ္းဆြဲထားလို႔ အတင္းရုန္းလိုက္ရတယ္။ ေျပာရင္းနဲ႔ေတာင္ ၾကက္သီးေတြထလာၿပီ။ အစ္မ ေရွ႕ခန္းမွာ လာထိုင္လို႔ ရမလား ”

“ အစ္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ပူးကပ္ၿပီးထိုင္လို႔ရရင္ ထိုင္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ဂီယာထိုးရတာ ခက္မွာစိုးလို႔ ”

“ ကပ္ထိုင္ပါ့မယ္ ”

“ ကပ္ထိုင္မယ္ဆိုလည္း ကားေပၚတက္ေတာ့အစ္မ။ လက္ပံတန္းေရာက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္သာတက္မယ္။ အစ္မတို႔ တစ္ခုခုစားခ်င္စားေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ ရွင္းပါ့မယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အိပ္ခ်င္ေျပ လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ေတာ့ ေသာက္မွျဖစ္မယ္ ”

“ ရြာကို မိုးမလင္းခင္ေရာက္ပါ့မလား ”

“ ေရာက္ပါတယ္ အစ္မရယ္။ စိတ္မပူပါနဲ႔ ”

အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္ ေရွ႕ခန္းမွာ ကပ္ထိုင္ၾကေပမယ့္ ဂီယာထိုးတဲ့အခါ မလြတ္မလပ္ျဖစ္တာေၾကာင့္ စိတ္ညစ္ရပါတယ္။ သာယာ

ဝတီနားကို ေရာက္ခါနီးေလာက္မွာ အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္လည္း တေခါေခါနဲ႔ အိပ္ေမာက်သြားၾကပါၿပီ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ေနာက္ခန္းထဲက ငိုသံသဲ့သဲ့ၾကားလို႔ ကားေနာက္မွန္ကေန ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ ငုတ္တုပ္ထိုင္ေနတာကိုေတြ႕လိုက္ရပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္

ေတာ္ျမင္ေတြ႕ေနရတာက ထင္ရွားလြန္းပါတယ္။ ေက်ာခိုင္းထားတဲ့ အမ်ိဳးသမီးဆီက ရိႈက္သံကိုၾကားေနရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးက အမ်ိဳး

သမီးႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ အိပ္ေမာက်ေနဆဲပါ။

“ အိ...ဟီး.......ဟီး..... ”

ကားကို ဂရုတစိုက္ေမာင္းေနရင္း ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕မ်က္လံုးေတြက ကားေနာက္ၾကည့္မွန္ကတဆင့္ ေနာက္ခန္းကို ေရာက္ေနပါတယ္။ အေရွ႕မွာ ကုန္တင္ကားတစ္စီးက အိပဲ့အိပဲ့နဲ႔ေမာင္းေနလို႔ ေက်ာ္တက္ဖို႔ ဟြန္းတီးၿပီး ဂီယာခ်ိန္းတဲ့အခါ ဂီယာတံကိုကိုင္ထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕

လက္ကို ေအးစက္တဲ့အထိအေတြ႕တစ္ခု ခံစားလိုက္ရပါတယ္။ ေရွ႕ကားကိုလည္းၾကည့္ရင္း ဂီယာတံကိုကိုင္ထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕လက္ကို

ၾကည့္မိေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္ ၾကက္သီးေမြးညင္းေတြ ေထာင္ထသြားပါေတာ့တယ္။ လက္က ထိုင္ခံုႏွစ္ခံုၾကားကေန အေရွ႕ကို ထြက္လာတာပါ။

အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က ကားျပဴတင္းေပါက္မွန္ကိုမွီၿပီးအိပ္ေပ်ာ္ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးကအမ်ိဳးသမီးက ျပဴတင္းေပါက္မွန္ကို

ေခါင္းမွီၿပီးအိပ္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ ပခံုးေပၚမွီၿပီးအိပ္ေနပါတယ္။ လက္ကိုအရိပ္တစ္ခုလို ျမင္ေနရေပမယ့္ ထင္ထင္ရွားရွားကို ျမင္ရတာပါ

။ ကၽြန္ေတာ့္လက္ကို အုပ္ကိုင္ထားတဲ့လက္က ေအးစက္စက္မို႔ ဂီယာမခ်ိန္းေတာ့ဘဲ လက္ကို ျပန္ရုတ္လိုက္ပါတယ္။

ကားႀကီးကို ေက်ာ္မတက္ေသးဘဲ သူဘာဆက္လုပ္မယ္ဆိုတာ မသိမသာၾကည့္ေနစဥ္မွာပဲ တျဖည္းျဖည္း ေပ်ာက္ကြယ္

သြားပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ခန္းက ငိုသံသဲ့သဲ့ကေတာ့ တိတ္မသြားေသးပါ။ လက္ပံတန္းေရာက္ခါနီးေတာ့ လမ္းေဘးမွာ ကားထိုး

ရပ္လိုက္ပါတယ္။ ကားရပ္ၿပီး တံခါးဖြင့္ေတာ့မွပဲ အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္လည္း ႏိုးလာပါေတာ့တယ္ ။

“ ဘယ္ေရာက္ေနၿပီလဲ ေမာင္ေလး "

“ လက္ပံတန္းဝင္ေတာ့မယ္ "

“ အေပါ့သြားဖို႔ ရပ္တာလား "

“ မဟုတ္ဘူး အစ္မ။ အေလာင္းေတြကို တာလပတ္စနဲ႔အုပ္မလို႔ "

“ ဟင္.....ဘာျဖစ္လို႔လဲ "

“ လက္ပံတန္းေရာက္ရင္ အိမ္သာတက္မယ္။ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ၿပီး တစ္ခုခုစားမယ္ေလ။ အဲဒီမွာက အေဝးေျပးကားႀကီး

ေတြရပ္တယ္။ ေဈးသည္လည္းေတြရွိတယ္။ အျပင္ကေနအထဲကိုၾကည့္လို႔ အေလာင္းေတြျမင္သြားရင္ လန္႔ျဖန္႔ကုန္ၾကမယ္ "

“ ေၾသာ္.........။ အစ္မတို႔လည္း အဲဒီေရာက္မွ အေပါ့အပါးသြားေတာ့မယ္ "

“ ဟုတ္ကဲ့ အစ္မ။ မလိုေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္ဆယ္မိနစ္ဆို ၿမိဳ႕ထဲဝင္ပါၿပီ "

ကၽြန္ေတာ္လည္း အေလာင္းေတြေပၚကို တာလပတ္အေသအခ်ာအုပ္ၿပီး ကားေမာင္းထြက္ခဲ့ပါတယ္။ လက္ပံတန္းကိုေရာက္

တဲ့အခါ စားေသာက္ဆိုင္တစ္ခုေရွ႕မွာ ကားရပ္လိုက္ၿပီး အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္ကို စားခ်င္တာမွစားၾကဖို႔ေျပာရင္း အိမ္သာေျပးရပါ

တယ္။ အိမ္ကထြက္လာေတာ့ အိမ္သာမတက္ခဲ့ရပါ။ မနက္ေစာေစာဆိုေတာ့ စာေသာက္ဆိုင္ေတြကလည္း လူရွင္းေနပါတယ္။ စား

ေသာက္သူမရွိတဲ့ဆိုင္ကိုမွ ေရြးရတာက ကၽြန္ေတာ့္ကားထဲက အေလာင္းေတြေၾကာင့္ပါ။ ဗန္းရြက္ေဈးသည္ေတြလည္း ရွင္းေနေတာ့

အဆင္ေျပပါတယ္။

“ အမေလး.........လုပ္ၾကပါဦးေတာ့........ "

“ ဟဲ့....ဘာႀကီးတုန္း......လုပ္ၾကပါဦး....... "

“ အမေလး...... "

စားေသာက္ဆိုင္ေနာက္ေဖးက အိမ္သာမွာ အိမ္သာတက္ေနတုန္း အျပင္ကေအာ္ဟစ္ဆူညံသံေတြကို ၾကားလိုက္ရလို႔

တစ္ခုခုျဖစ္ၿပီဆိုၿပီး အိမ္သာတက္တာ တစ္ဝက္တစ္ပ်က္နဲ႔ ေျပးထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကားနားမွာ လူေျခာက္ေယာက္ေလာက္

ဝရုန္းသုန္းကားျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ အသုဘရွင္အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္ကမ်က္ႏွာငယ္ေလးေတြနဲ႔ သူတို႔ကို ရပ္ၾကည့္ေနပါတယ္။ ကၽြန္

ေတာ္ သေဘာေပါက္ပါၿပီ။ ကားနားကို အေျပးအလႊားေရာက္သြားေတာ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ကို အမ်ိဳးသားႏွစ္ေယာက္က

ႏွာႏွပ္ေပးေနၾကပါတယ္။ က်န္တဲ့သူေတြက ကားေနာက္ခန္းထဲကို မၾကည့္ရဲၾကည့္ရဲနဲ႔ၾကည့္ေနၾကပါတယ္။

“ အစ္မ....ဘာျဖစ္လို႔လဲခင္ဗ် "

အသုဘရွင္အမ်ိဳးသမီးကို ကၽြန္ေတာ္ေမးလိုက္ေတာ့ အမ်ိဳးသမီးရဲ႕မ်က္ႏွာက ငိုမဲ့မဲ့ျဖစ္ေနပါတယ္။

“ သူ...သူ...သတိလစ္သြားလို႔ "

“ ဘာျဖစ္လို႔လဲ "

“ အစ္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ထမင္းေၾကာ္စားေနတုန္း အဲဒီမိန္းမက ကားနားမွာ ရပ္ေနတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အမေလးဆိုၿပီး အသံနက္ႀကီးနဲ႔

ထေအာ္ၿပီး လဲက်သြားလို႔ အစ္မတို႔လဲ စားလက္စနဲ႔ ထေျပးလာတာ "

“ ဒါ ဘယ္သူ႕ကားလဲ "

သတိလစ္ေနတဲ့အမ်ိဳးသမီးကို ႏွာႏွပ္ေပးေနတဲ့ အမ်ိဳးသားက ေမးလိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တြန္႔ကနဲျဖစ္သြားပါတယ္။

“ ကၽြန္ေတာ့္ကားပါ အစ္ကို "

“ မင္းရဲ႕ကားဆိုတာ ေသခ်ာရင္ ဘယ္မွမသြားနဲ႔၊ ရဲစခန္းလိုက္ခဲ့ "

“ ေနပါဦး။ ကၽြန္ေတာ္က ဘာျဖစ္လို႔ လိုက္ရမွာလဲ "

“ ကားေပၚမွာ လူေသအေလာင္းေတြ တင္လာတာဘာသေဘာလဲ "

“ ေအာ...ဒါလား။ ကၽြန္ေတာ္က ေဆးရံုႀကီးက မရွိဆင္းရဲႏြမ္းပါးတဲ့ လူနာေတြ၊ အသုဘေတြကို ကိုယ့္ကားနဲ႔ကိုယ္၊ ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္ စားၿပီး

ေစတနာနဲ႔ ပရဟိတအလုပ္ကို လုပ္ေနတာပါ။ အေလာင္းကလည္း ေဆးရံုႀကီးက ေသဆံုးေၾကာင္းလက္မွတ္ပါၿပီးသားပါ။ ေသစာရင္းၾကည့္

ခ်င္ရင္ျပပါ့မယ္။ အစ္ကိုက ဘယ္သူလဲ "

“ ငါက ဟိုကားေမာင္းတဲ့သူပဲ "

“ အစ္ကိုက ရဲေအာင္လံက ယာဥ္ေမာင္းလား "

“ ဟုတ္တယ္။ မင္းရဲ႕ေစတနာကို သေဘာေပါက္ၿပီညီေလး။ ဒီကေန အျမန္သြားေတာ့။ ရြာနာတယ္ဆိုၿပီး မင္းကို ဝိုင္းရိုက္ၾကလိမ့္မယ္ "

ရဲေအာင္လံ ယာဥ္ေမာင္း ေျပာျပေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္လည္း သတိထားလိုက္မိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္ကို ကားေပၚအျမန္တက္ခိုင္းၿပီး ဆိုင္ထဲကိုအျမန္ဝင္၊ ပိုက္ဆံရွင္းရပါတယ္။ ပိုက္ဆံရွင္းၿပီး ျပန္ထြက္လာေတာ့ သတိလစ္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးလည္း သတိျပန္ရေနပါၿပီ။

“ ကား....ကားနားမွာ ရပ္ေနတုန္း ကားထဲကေန ေၾကာက္စရာမ်က္ႏွာႀကီးေပၚလာတယ္။ မ်က္ႏွာမွာလည္း ေသြးေတြနဲ႔ "

သတိျပန္လည္လာတဲ့အမ်ိဳးသမီးေျပာသမွ်ကို နားေထာင္ရင္း ၾကာၾကာဆက္ေနဖို႔မသင့္ေတာ့တာေၾကာင့္ အသုဘရွင္ အမ်ိဳးသမီး

ႏွစ္ေယာက္ကို ကားေပၚအျမန္တက္ခိုင္းၿပီး ဒုန္းစိုင္းခဲ့ရပါေတာ့တယ္။ စိတ္ကလည္းေလာေန၊ ျပႆနာနဲ႔လည္း ႀကံဳခဲ့ရေတာ့ ကားကို

အျမန္ေမာင္းလာရင္း ျပည္ဘက္ကိုတည့္တည့္ေမာင္းရမယ့္အစား လက္ပံတန္းၿမိဳ႕ထဲကို ခ်ိဳးေကြ႕ခဲ့မိတယ္။ ၿမိဳ႕ထဲေရာက္ေတာ့မွ လမ္းမွား

ေနၿပီဆိုတာသိလိုက္ေတာ့ ျပန္ေကြ႕ခဲ့ရပါေတာ့တယ္။

လက္ပံတန္းကေန အျမန္ေမာင္းလာရင္း မင္းလွနဲ႔အုတ္ဖိုၾကားမွာ ျပႆနာထပ္ျဖစ္ျပန္ပါၿပီ။ ကားေမာင္းေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ပခံုးကို ေနာက္ကေန တစ္ေယာက္ေယာက္ လက္နဲ႔ကိုင္တြယ္လိုက္သလိုခံစားရလို႔ ေနာက္ၾကည့္မွန္ကေန ေနာက္ခန္းကို ၾကည့္မိပါတယ္။ အသုဘရွင္ အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္ေနပါတယ္။ ကားေနာက္ၾကည့္မွန္မွာ ျမင္ေနရတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ပခံုးကို လက္နဲ႔ ကိုင္ထားသူက ေသဆံုးၿပီးျဖစ္တဲ့ အမ်ိဳးသမီးပါပဲ။ ငုပ္တုပ္ထိုင္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ပခံုးကိုကိုင္ထားတာကိုျမင္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေၾကာက္

လန္႔လာမိပါတယ္။ ေၾကာက္လန္႔တတ္သူမဟုတ္ေပမယ့္ အခုလို ႀကံဳေတြ႕ရျခင္းက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ပထမဆံုးအႀကိမ္ပါ။ ေတာ္ရံုလူဆို ေသြးပ်က္သြားႏိုင္ပါတယ္။

ကားရပ္လိုက္ျပန္ရင္လည္း ဇီးကုန္းအဝင္ ေနာက္က်မွစိုးတာေၾကာင့္ မရပ္ေတာ့ဘဲ ဆက္ေမာင္းလာခဲ့ပါတယ္။ ေအးစက္တဲ့အထိအေတြ႕

ေၾကာင့္ ေနရခက္ေပမယ့္ ေနာက္ခန္းကိုမၾကည့္ေတာ့ဘဲ ကားကိုသာ ဂရုစိုက္ေမာင္းေနမိတယ္။ အုတ္ဖိုအေက်ာ္မွာေတာ့ ပိုၿပီးဆိုးလာပါတယ္



“ ဘံုး......ဘံုး....ဘံုး..... ”

“ ဟီး........၊ ဟီး...... ”

ကားေနာက္ဘက္က ကားအမိုးကို ထုႏွက္ၿပီး ငိုေၾကြးေနတဲ့အသံေၾကာင့္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ အသုဘရွင္အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္ လန္႔ႏိုးလာ

ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ကားေနာက္မွန္ကေန ေနာက္ခန္းကို ျမင္ေနရလို႔ ဘာျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာသိပါတယ္။ အသုဘရွင္ အမ်ိဳးသမီးႏွစ္

ေယာက္အနက္ တစ္ေယာက္က ေနာက္ခန္းကို လွည့္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ ေနာက္ခန္းမွာ ငုတ္တုပ္ထိုင္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးအေလာင္းကိုျမင္

လိုက္တာေၾကာင့္ အသံနက္ႀကီးနဲ႔ ေအာ္ပါေတာ့တယ္။

“ အမေလး...............သ...သရဲ...သရဲ... ”

ကၽြန္ေတာ့္ေဘးက အမ်ိဳးသမီးကေတာ့ ေနာက္ကိုလွည့္မၾကည့္ဘဲ ေအာ္ဟစ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္လည္ပင္းကို ညွစ္ပါတယ္။

“ ငါမလိုက္ဘူး၊ ငါ့သားနဲ႔ ငါ့ကေလးကို ျပန္ေခၚေပး ”

ကားထဲမွာ ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ကားကို ဂီယာခ်က္ခ်င္းေဒါင္းၿပီး လမ္းေဘးမွာ ထိုးရပ္လိုက္ရပါေတာ့တယ္။ ေစာေစာက အထိတ္တလန္႔နဲ႔ ေအာ္ဟစ္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးကေတာ့ သတိလစ္သြားခဲ့ပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို လည္ပင္းညႇစ္ခဲ့တဲ့ အမ်ိဳးသမီးက နတ္ဝင္သည္လို တစ္ကိုယ္လံုးတုန္ၿပီး သူ႕ကေလးကို ျပန္ေခၚေပးဖို႔နဲ႔ သူ႕ကေလးမပါရင္ မျပန္ဘူးဆိုတဲ့စကားကိုတြင္တြင္ေျပာေနပါတယ္။ ကားေနာက္ခန္းကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေလာင္းႏွစ္ေလာင္းက မူလအတိုင္း ပံုစံမပ်က္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကားထဲက အျမန္ထြက္ၿပီး လမ္းေဘးမွာ ရပ္ေနမိပါတယ္။ ဘာဆက္လုပ္သင့္တယ္ဆိုတာကိုလည္း မဆံုးျဖတ္ေတာ့ပါ။ ႀကံရာမရတဲ့အဆံုးမွာေတာ့ ကားေနာက္ဖံုးကိုဖြင့္ၿပီး အမ်ိဳးသမီး

အေလာင္းကို လက္နဲ႔ပုတ္ၿပီး စကားေျပာလိုက္ပါတယ္။

“ အစ္မ.......။ အစ္မကို အိမ္ျပန္ပို႔ေပးမလို႔ပါ။ မေႏွာက္ယွက္ပါနဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္က ေစတနာနဲ႔ အခမဲ့လိုက္ပို႔ေပးတာပါ။ အစ္မကို ဘယ္သူဆိုတာ မသိပါဘူး။ အစ္မရဲ႕ ကေလးကိုလည္း မသိပါဘူး ”

ကၽြန္ေတာ္ အေလာင္းကို လက္နဲ႔ပုတ္ၿပီးစကားေျပာေနစဥ္မွာပဲ ဝိညာဥ္ပူးကပ္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးက ကားေနာက္ခန္းကို လွည့္ၾကည့္ၿပီး

ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာပါေတာ့တယ္။

“ ငါ့ကို ဘာလို႔ျပန္ပို႔တာလဲ။ ငါ့သားနဲ႔ ငါ့ကေလးဘယ္မွာလဲ ”

“ အစ္မ......အစ္မက ကားတိုက္ၿပီး ေသသြားခဲ့ပါၿပီ။ အစ္မရဲ႕ အေလာင္းေရာ အစ္မသားရဲ႕ အေလာင္းေရာ ကၽြန္ေတာ့္ကားနဲ႔တင္လာတာပါ။

အစ္မသားရဲ႕အေလာင္းလည္း အစ္မေဘးမွာရွိေနပါတယ္ ”

အသက္မဲ့ေနတဲ့အေလာင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္စကားေျပာေနခ်ိန္မွာ အေလာင္းက ၿငိမ္သက္ေနေပမယ့္ ဝိညာဥ္ပူးကပ္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီး

ကေတာ့ ကားေရွ႕ခန္းကေန ကားေနာက္ခန္းကို ေက်ာ္ဝင္လာၿပီး အေလာင္းေတြကို တအံ့တၾသၾကည့္ေနပါတယ္။

“ သား.......သား.......... ။ သားေလး.......သား..... ဟီး.......အေမ့သားေလး......”

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဘဝတစ္သက္တာမွာ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏိုင္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကို ျမင္ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ဝိညာဥ္ပူးကပ္

ေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးက သူ႕သားရဲ႕အေလာင္းကိုဖက္ၿပီး ငိုရိႈက္ေနတဲ့ျမင္ကြင္းပါပဲ။

“ ဘယ္မွာလဲ ငါ့ကေလး..... ”

ဝိညာဥ္ပူးကပ္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးက ရုတ္တရက္ဆိုသလို ကၽြန္ေတာ့္ကိုၾကည့္ၿပီး ေမးလိုက္တာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ အေျဖရခက္သြားခဲ့ပါ

တယ္။

“ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔မဆိုင္ဘူးေလ ”

“ နင္မညာနဲ႔....၊ ဘယ္မွာလဲ ငါ့သားနဲ႔ ငါ့ကေလး ”

“ ခင္ဗ်ားရဲ႕ကေလးက အဲဒီမွာေလ ”

ကၽြန္ေတာ္လည္း ကေလးအေလာင္းကို လက္ညႇိဳးထိုးျပၿပီးေျပာလိုက္ပါတယ္။

“ ငါ့ဗိုက္ထဲက ကေလးကိုေျပာတာ ”

“ ကၽြန္ေတာ္ မသိဘူးဗ်။ ကၽြန္ေတာ္က ခင္ဗ်ားတို႔သားအမိအေလာင္းကို အခမဲ့ပို႔ေပးတာပါ ”

“ ငါမသိဘူး.......ငါ့ကေလးကို အခုျပန္ေခၚေပး ”

ကၽြန္ေတာ္ ေျပာလိုက္တဲ့စကားကို ဝိညာဥ္ပူးကပ္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးက ေက်နပ္ပံုမေပၚပါဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ သတိလစ္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသ

မီးက သတိျပန္လည္လာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဝိညာဥ္ပူးကပ္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတို႔ စကားေျပာဆိုေနတာကို သူလည္း ျမင္ေတြ႕ပါတယ္။

“ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မဆိုင္ဘူးေလဗ်ာ ”

“ ေအးသင္း....ေအးသင္း.......။ သတိထား.........ေအးသင္း ”

သတိျပန္လည္လာတဲ့အမ်ိဳးသမီးက အေျခအေနကို ရိပ္မိသြားပံုရပါတယ္။ ဝိညာဥ္ပူးကပ္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ ခႏၱာကိုယ္ကို လႈပ္ရမ္းၿပီး

အသိေပးေနပါတယ္။ အဲဒီအခါမွ ဝိညာဥ္ဝင္ပူးကပ္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးလည္း ၿငိမ္သက္သြားပါေတာ့တယ္။

“ ေမာင္ေလး......ကားေပၚတက္ၿပီး အျမန္ေမာင္းေတာ့။ မိုးမလင္းခင္ေရာက္မွျဖစ္မယ္ ”

“ ဟုတ္ကဲ့အစ္မ ”

သတိျပန္လည္လာတဲ့ အမ်ိဳးသမီးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ကားေပၚတက္ခိုင္းလိုက္တာေၾကာင့္ ေနာက္ဖံုးတံခါးကို ပိတ္ခ်လိုက္ၿပီး ကားေရွ႕ခန္း

ကိုအျမန္လာတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ ကားမွန္ကို လက္နဲ႔ပုတ္လိုက္တဲ့ အသံၾကားလို႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ ကားမွန္ေပၚက လက္ဖဝါးႏွစ္ဖက္ၾကားက

အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ျမင္ေတြ႕လိုက္ရပါေတာ့တယ္။ သူကေတာ့ ကားေနာက္ခန္းမွာရွိေနတဲ့ သက္မဲ့ အမ်ိဳးသမီးပါ။

ကၽြန္ေတာ္လည္း ကားေပၚအျမန္တက္ၿပီး ကားကို စက္ကုန္ဖြင့္ေမာင္းခဲ့ပါတယ္။ ဇီးကုန္းေရာက္တဲ့အခါ မနက္ငါးနာရီေက်ာ္ပါၿပီ။ ေရာင္နီလည္း သမ္းေနပါၿပီ။ လူလည္းပန္း စိတ္လည္းပန္းေပမယ့္ ဇီးကုန္းကေန ရြာထဲအေရာက္ လိုက္ပို႔ခဲ့ပါတယ္။ ရြာထိပ္ေရာက္တဲ့အခါ အသုဘရွင္ အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္က အေလာင္းကိစၥအတြက္ ေက်းရြာလူႀကီးေတြရဲ႕ခြင့္ျပဳခ်က္ေတာင္းဖို႔ ရြာထဲကိုအျမန္ေျပးၾကပါတယ္။ ရြာ

ထိပ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ အေလာင္းႏွစ္ေလာင္းရယ္ပဲရွိပါတယ္။ ရြာထဲဝင္သြားတဲ့ အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္က အေတာ္ၾကာတဲ့အထိ ေပၚမလာပါ။

လူေသအေလာင္းႏွစ္ေလာင္းက ကၽြန္ေတာ့္ကားေပၚမွာ။ ေသစာရင္းက ဟိုအမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္ဆီမွာ။ တစ္ခုခုျပႆနာေပၚလာရင္ ကၽြန္ေတာ္ပဲ ျပသနာတက္ပါေတာ့မယ္။ ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြကို လုပ္ခ်င္စိတ္ေတာင္ မရွိေတာ့ေလာက္ေအာင္ပါပဲ။

နာရီဝက္ေလာက္ၾကာတဲ့အခါ ရြာထဲကေန လူအေယာက္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ေျပးလာတာျမင္လိုက္ရပါတယ္။ အသုဘရွင္ အမ်ိဳးသမီးႏွစ္

ေယာက္ကို ျမင္ေတြ႕လိုက္ရေတာ့ ဝမ္းသာလိုက္သည့္ျဖစ္ျခင္း။

“ ေမာင္ေလး....စိတ္မရွိနဲ႔ေနာ္။ အစ္မတို႔က လူႀကီးေတြေရာ ေဆြမ်ိဳးေတြပါ သြားေခၚလာရတာ ”

“ ရပါတယ္အစ္မ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ရြာထဲလိုက္ပို႔ဆိုရင္ ပို႔ေပးမွာေပါ့ဗ်ာ ။ လမ္းလည္း မဆိုးပါဘူး ”

“ မဟုတ္ဘူး ေမာင္ေလးရဲ႕။ ရြာထဲဝင္မရလို႔ပါ ”

“ ဗ်ာ........ ”

“ ေအာင္ေက်ာ္....ခင္ေထြး.....အေလာင္းေတြကို ပုခက္ေပၚတင္ၿပီး သုသာန္ကိုယူသြားၾက ”

ရြာလူႀကီးလို႔ ယူဆရတဲ့သူက အေလာင္းေတြကို ရြာထဲကို ေပးမဝင္ဘဲသုသာန္ပို႔ဖို႔ ဦးေဆာင္ၿပီး ခိုင္းေစေနပါတယ္။ အေလာင္းေတြကို ကားေပၚကခ်ၿပီးသယ္သြားၾကတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ့္တာဝန္ၿပီးဆံုးသြားၿပီမို႔ ေပါ့ပါးသြားပါၿပီ။

“ အစ္မ.....၊ ကၽြန္ေတာ္ျပန္မယ္ေနာ္ ”

“ ေမာင္ေလး.....အစ္မတို႔ ႏိုင္သေလာက္ ေပးလိုက္မယ္ ”

“ ဟာ......မေပးနဲ႔အစ္မ။ ကၽြန္ေတာ္က ေစတနာနဲ႔ ကူညီေပးေနတာပါ ”

“ အိမ္ကိုလိုက္ခဲ့ပါဦးလား။ ဧည့္ခံပါရေစ ”

“ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ အစ္မ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ပင္ပန္းေနလို႔ အိမ္ျပန္ခ်င္ေနၿပီ ”

“ ေမာင္ေလးကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ”

“ ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ် ”

အသုဘရွင္ အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္ကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ကားေမာင္းထြက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဂီယာထိုးၿပီး လီဗာကိုနင္းေပမယ့္ ကားက တစ္

လက္မေတာင္ မေရြ႕ေတာ့ပါ။ ဂီယာမဝင္ဘူးထင္ၿပီး ဂီယာခ်ိန္းေပမယ့္လည္း ကားကမေရြ႕ပါ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္ဆိုးဆိုးနဲ႔ ဆဲဆိုမိပါတယ္။

“ ဘာျဖစ္လို႔လဲကြ ”

“ ကားက ဘယ္လိုမွ ေမာင္းမရေတာ့လို႔ အဘရယ္ ”

အသက္ေျခာက္ဆယ္အရြယ္ေလာက္ရွိတဲ့ အမ်ိဳးသားႀကီးက ကၽြန္ေတာ့္ကားအနားကိုေရာက္လာၿပီးေမးတာေၾကာင့္ ျပန္ေျဖလိုက္

ရပါတယ္။

“ ငါ့အိမ္လိုက္ခဲ့ေကာင္ေလး။ မင္းရဲ႕ကားက ဘယ္လိုမွ ေမာင္းရမွာမဟုတ္ဘူး။ မင္းရဲ႕ကားေပၚမွာ စန္းစန္းရီရွိေနတယ္”

“ ဗ်ာ...... ”

“ ကားကို ထားခဲ့ၿပီး ငါနဲ႔လိုက္ခဲ့ေခ် ”

“ ကၽြန္ေတာ္ ဒီေန႔ျပန္မွျဖစ္မွာမို႔ပါ ”

“ ငါေျပာတာယံု။ စန္းစန္းရီတို႔ အသုဘကိစၥၿပီးမွ မင္းျပန္လို႔ရမွာ။ ငါနဲ႔လိုက္ခဲ့။ မင္းရဲ႕ကားကို စိတ္ခ်လက္ခ်ထားခဲ့ကြ ”

“ ဟုတ္ကဲ့ အဘ ”

စက္ႏိုးေပမယ့္ ေမာင္းလို႔မရေတာ့တာေၾကာင့္ ကားကိုထားခဲ့ၿပီး အမ်ိဳးသားႀကီးနဲ႔အတူ ရြာထဲကို လိုက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ရြာဆိုေပမယ့္ အိမ္ေျခအေတာ္မ်ားတဲ့ ရြာႀကီးပါ။

“ ငါတို႔လည္း မေန႔ကမွ သိတာကြ ”

“ ဘာကိုလဲ အဘ ”

“ စန္းစန္းရီတို႔ သားအမိ ကားတိုက္ၿပီး ဆံုးသြားတာကိုေျပာတာ ”

“ ေၾသာ္....ဟုတ္ကဲ့ ”

“ စန္းစန္းရီက ငါ့တူမဝမ္းကြဲ။ ဟိုအိမ္က စန္းစန္းရီတို႔အိမ္ေပါ့ ”

အမ်ိဳးသားႀကီး လက္ညႇိဳးထိုးျပတဲ့အိမ္ကို အေသအခ်ာၾကည့္မိပါတယ္။ အိမ္က အိမ္ႀကီးရခိုင္ပါ။ အိမ္ေပၚမွာေတာ့ လူတစ္ေယာက္မွ ရွိပံုမေပၚပါ။

“ အဘ......။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ ”

“ အခုေန ဘာမွ လုပ္လို႔မရဘူး။ စန္းစန္းရီတို႔ သားအမိအတြက္ အမွ်ေဝၿပီးမွ မင္းျပန္လို႔ရမွာ ”

“ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဘာဆိုင္လို႔လဲဗ်ာ ”

“ စန္းစန္းရီက မင္းနဲ႕ ဘယ္လိုပတ္သက္ေနသလဲ ”

“ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဘာမွ မပတ္သက္ပါဘူး အဘ။ သူတို႔သားအမိအေလာင္းကို ေစတနာနဲ႔ လိုက္ပို႔ေပးတာပါ ”

“ စန္းစန္းရီက မင္းကို ေက်နပ္ပံုမေပၚဘူး ”

“ ဗ်ာ.....၊ အဘက ဘယ္လိုသိေနတာလဲ ”

“ ငါက ျမင္ေနရတယ္ကြ။ မင္းကားေပၚမွာ သူထိုင္ေနတယ္။ မင္းကို မေက်မနပ္ၾကည့္ေနတယ္ ”

“ ဟာ........ ”

“ ဒါ ငါ့အိမ္ပဲ။ အားမနာနဲ႔ ”

အမ်ိဳးသားႀကီးရဲ႕အိမ္ကေျခတံရွည္အိမ္ႀကီးပါ။ ၿခံဝင္းလည္း က်ယ္ပါတယ္။ ၿခံထဲမွာေတာ့ ႏြားသံုးေကာင္ရွိပါတယ္။

“ လာကြ...အိမ္ေပၚတက္ ”

အေရွ႕က ဦးေဆာင္ၿပီး အိမ္ေပၚကုိတက္သြားတဲ့အမ်ိဳးသားႀကီးရဲ႕ေနာက္ကေန လိုက္သြားခဲ့ပါတယ္။ အိမ္ေပၚေရာက္တဲ့အခါ သံုးဆယ့္

ခုနစ္မင္းနတ္ေတြက အိမ္ဦးခန္းမွာ ေနရာယူထားတာကိုျမင္လိုက္ရပါတယ္။

“ မသန္းညြန္႔ေရ.....မသန္းညြန္႔ ”

“ လာၿပီ ကိုေဖတင္ ”

“ ဧည့္သည္ပါလာတယ္။ တစ္ခုခုလုပ္ပါဦး ”

ေဒၚသန္းညြန္႔ဆိုတဲ့ အမ်ိဳးသမီးႀကီးက အိမ္ေနာက္ေဖးကေန ထြက္လာၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို အေသအခ်ာၾကည့္ေနလို႔ ကၽြန္ေတာ္ အေန

က်ပ္မိတယ္။

“ သူက ဘယ္သူလဲ ကိုေဖတင္ ”

“ စန္းစန္းရီတို႔အေလာင္းကို လာပို႔တဲ့ေကာင္ေလး ”

အမ်ိဳးသမီးႀကီးက ဘာမမွျပန္မေျပာဘဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို အေသအခ်ာၾကည့္ၿပီး အိမ္ေနာက္ေဖးကို ျပန္ဝင္သြားပါတယ္။ ဦးေဖတင္ႏွင့္ ေဒၚ

သန္းညြန္႔တို႔ ဧည့္ခံေကၽြးေမြးတဲ့ မနက္စာကို စားေသာက္ၿပီးလို႔ ေန႔လည္တစ္နာရီေက်ာ္ေလာက္မွာ မစန္းစန္းရီတို႔သားအမိ အေလာင္းကို မီးသၿဂႋဳဟ္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က လာေျပာတာေၾကာင့္ ဦးေဖတင္တို႔လင္မယားနဲ႔အတူ သုသာန္ကို လိုက္သြား

ခဲ့ပါတယ္။ သုသာန္ေရာက္တဲ့အခါ ထင္းပံု ေပၚတင္ထားတဲ့ မစန္းစန္းရီတို႔ သားအမိႏွစ္ေယာက္အေလာင္းကိုၾကည့္ၿပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါ

ေသးတယ္။

“ အဘ......ထံုးစံအတိုင္း သံုးရက္မထားတာ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ”

“ စန္းစန္းရီတို႔က အစိမ္းေသ ေသထားၾကလို႔ကြ။ ရြာထဲလည္း သြင္းလို႔မရဘူးေလ ”

“ ေၾသာ္.....”

ခဏအၾကာမွာေတာ့ အေလာင္းေတြကို မီးသၿဂႌဳဟ္ၾကပါၿပီ။ မီးသၿဂႌဳဟ္တာကို မၾကည့္ခ်င္ေတာ့တာနဲ႔ ကားရွိရာကိုသြားၿပီး စက္ႏိႈးၿပီး

ေမာင္းထြက္ေပမယ့္ ကားက တစ္လက္မေတာင္မေရြ႕ပါ။ မစန္းစန္းရီတို႔သားအမိကို မီးသၿဂႌဳဟ္တဲ့ေနရာနဲ႔ ကားရွိေနတဲ့ေနရာက ေပႏွစ္ရာ

ေက်ာ္ေလာက္ပဲ ေဝးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ စိတ္ညစ္ေနပါၿပီ။ အိပ္လည္း အိပ္ခ်င္ေနပါၿပီ။

“ ကဲ.....မစန္းစန္းရီေရ၊ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ဘာမွမဆိုင္တာကို မေႏွာက္ယွက္ပါနဲ႔ဗ်ာ ”

ကၽြန္ေတာ္ေျပာဆိုလိုက္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ ကားကလႈပ္လာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္ထဲအခ်ဥ္ေပါက္လာတာနဲ႔ ကားေပၚကဆင္းၿပီး

ဆဲဆိုလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ မစန္းစန္းရီတို႔သားအမိကို သၿဂႋဳဟ္ေနတဲ့ေနရာကေန အမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ေယာက္ အူယားဖားယားေျပး

လာေနတာ ေတြ႕လိုက္ရပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဆီဦးတည္ေျပးလာေနတဲ့သူက အျခားသူမဟုတ္ပါဘူး။ ဦးေဖတင္ရဲ႕ဇနီး ေဒၚသန္းညြန္႔ပါ။

“ နင္က ငါ့ကိုဆဲရေအာင္ ဘာေကာင္မို႔လဲ ”

“ ဟာ...... ”

ကၽြန္ေတာ့္အနားကိုေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ရုတ္တရက္ဆိုသလို ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘတ္ကိုေဆာင့္တြန္းၿပီး မ်က္ေထာက္နီနဲ႔ၾကည့္ကာ ေျပာဆိုပါတယ္။

“ ႀကီးေတာ္.....ႀကီးေတာ္နဲ႔ ဘာဆိုင္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို လုပ္ရတာလဲ ”

“ ငါ စန္းစန္းရီဟဲ့။ ငါ့ဗိုက္ထဲက ကေလး ဘယ္မွာလဲ။ ငါ့သားေလး ဘယ္မွာလဲ ”

ေဒၚသန္းညြန္႔ကိုယ္ထဲမွာ ပူးဝင္ေနတဲ့သူက မစန္းစန္းရီဆိုတာ သိလိုက္ပါၿပီ။

“ ခင္ဗ်ားရဲ႕ဗိုက္ထဲက ကေလးက ရင္ခြဲရံုမွာ က်န္ခဲ့ၿပီေလ။ ခင္ဗ်ားရဲ႕သားက ခင္ဗ်ားနဲ႔အတူ မီးသၿဂႋဴဟ္ေနတယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဘာဆိုင္

လို႔တုန္း ”

“ နင္ မညာနဲ႔။ ငါ့ကေလး အခုျပန္ေပးပါ ”

“ မယံုရင္လည္း ခင္ဗ်ားျပန္လိုက္ခဲ့။ ခင္ဗ်ားကို ေရခဲတိုက္ျပန္ပို႔ေပးမယ္ ”

“ ငါ့ကို ညာေျပာရင္ နင့္ကိုသတ္မယ္။ ငါလိုက္ခဲ့မယ္ ”

“ လိုက္ခဲ့ဗ်ာ ”

ေဒၚသန္းညြန္႔က ကၽြန္ေတာ့္ကို မ်က္ေထာက္နီနဲ႔ၾကည့္ၿပီး ေဒါသထြက္ေနပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဦေဖတင္နဲ႔ အမ်ိဳးသားတစ္ဦးတို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔အနားကို ေရာက္လာပါတယ္။

“ ဘာျဖစ္ေနၾကတာလဲ ”

“ အဘရဲ႕မိန္းမကို မစန္းစန္းရီဝင္ပူးၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပႆနာလုပ္ေနလို႔ ”

“ စန္းစန္းရီ.....။ မနက္ျဖန္ နင္တို႔သားအမိအတြက္ သပိတ္သြတ္အမွ်ေဝေပးမယ္။ သူနဲ႕ဘာမွမဆိုင္ဘူး။ ဒုကၡမေပးနဲ႔ေတာ့ ”

“ မရဘူး....ကၽြန္မသားနဲ႔ ဗိုက္ထဲကကေလးကို သူတို႔ေခၚထားတယ္ ”

“ မဟုတ္ဘူး စန္းစန္းရီ။ နင္တို႔သားအမိကို မီးသၿဂႋဳလ္ေနၿပီ ”

“ ငါ့သားနဲ႔ ကေလးရွိတဲ့ေနရာကို ျပန္လိုက္ပို႔ ”

“ လိုက္ခဲ့ဗ်ာ။ က်ဳပ္လိုက္ပို႔ေပးမယ္။ ခင္ဗ်ားပါ ေရခဲတိုက္မွာ ေနခဲ့ေတာ့ ”

“ မင္း ဘာေတြေလွ်ာက္လုပ္ေနတာလဲ ေကာင္ေလး ”

“ သူကေလးက ေရခဲတိုက္မွာ က်န္ခဲ့တယ္ အဘ။ ကေလးက လက္သီးဆုပ္စာေလာက္ပဲရွိတာ။ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီလိုမွ မေျပာရင္ ကားထြက္

လို႔ရမွာမဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ား က်ဳပ္နဲ႔ ျပန္လိုက္ခဲ့ ”

“ အခု မလိုက္ႏိုင္ေသးဘူး။ ငါ့ေယာက်္ားျပန္လာတဲ့အထိေစာင့္မယ္ ”

“ ခင္ဗ်ားရဲ႕ေယာက္်ားျပန္လာတဲ့အထိ ကၽြန္ေတာ္မေစာင့္ႏိုင္ဘူး။ ခင္ဗ်ား အခုလိုက္ခဲ့ေတာ့ ”

“ မလိုက္ႏိုင္ေသးဘူး ”

“ ဒါဆို ကၽြန္ေတာ့္ကို မေႏွက္ယွက္နဲ႔ေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္မွျဖစ္မယ္ ”

“ နင္ လံုးဝမသြားရဘူး။ ငါ့ေယာက္်ားနဲ႔ေတြ႕ၿပီးမွ နင္နဲ႔လိုက္ခဲ့မယ္ ”

“ အဘ...သူ႕ေယာက္်ားက ဘယ္ေတာ့လာမွာလဲ ”

“ ညေနေရာက္လိမ့္မယ္ထင္တယ္။ ငါတို႔လည္း ဒီမနက္မွ သူ႔ကိုအေၾကာင္းၾကားရတာ ”

“ ရတယ္ေလ....ညေနအထိ ေစာင့္ေပးမယ္ ”

မတတ္သာေတာ့တဲ့အဆံုး ေျပာလိုက္ရေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ဆိုးေနပါၿပီ။

“ ဟင္း.......... ”

“ မသန္းညြန္႔......မသန္းညြန္႔ ”

သတိျပန္လည္လာတဲ့ ေဒၚသန္းညြန္႔ကုိ ကၽြန္ေတာ္ မေက်မနပ္နဲ႔ၾကည့္ေနတာ ဦးေဖတင္ ျမင္ေတြ႕သြားပါတယ္။

“ မသန္းညြန္႔က လိပ္ျပာလွတယ္ကြ။ နတ္ဝင္တဲ့အလုပ္လည္းလုပ္တယ္။ စန္းစန္းရီရဲ႕အစ္မ ေအးေအးသင္းလည္း အတူတူပဲ။ ငါကေတာ့ နာနာဘာဝေတြကို တစ္ခါတစ္ေလ ျမင္ရတယ္ ”

“ ဟုတ္ကဲ့...... ”

“ မင္းကားအတြက္ စိတ္ခ်ကြာ။ ငါတို႔အိမ္မွာ ခဏေနလိုက္ေပါ့။ ကားကို တစ္ေယာက္ေယာက္ ေစာင့္ခိုင္းေပးမယ္ ”

“ ကၽြန္ေတာ္ ေမာင္းၾကည့္လိုက္ဦးမယ္ ”

ကၽြန္ေတာ္မေက်မနပ္ျဖစ္ေနတာကို ဦးေဖတင္နဲ႔ ေဒၚသန္ညြန္႔တို႔ သိၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကားေပၚတက္ စက္ႏိႈးၿပီးလီဗာအကုန္

နင္းေပမယ့္ ကားက တစ္ခ်က္ေလးေတင္ မေရြ႕ပါ။ မတတ္သာတဲ့အဆံုး ကားစက္ကိုသတ္ၿပီး မွန္ေတြတင္လိုက္ရပါေတာ့တယ္။

“ မရဘူးမဟုတ္လား ေကာင္ေလး။ ငါ့အိမ္ကိုပဲ လိုက္ခဲ့ေတာ့ ”

“ အခုမွေတာ့ အဘအိမ္ကိုပဲ လိုက္ရေတာ့မွာေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္ကားကို တစ္ေယာက္ေယာက္ေလာက္ ေစာင့္ခိုင္းေပးပါ ”

“ စိတ္ခ်။ ငါစီစဥ္ေပးပါ့မယ္ ”

***************

ညကိုးနာရီအထိ မစန္းစန္းရီရဲ႕ ခင္ပြန္းမေရာက္လာေသးတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ စိတ္ပ်က္လာမိတယ္။ အိမ္ကိုဖုန္းဆက္

အေၾကာင္းၾကားဖို႔ကလည္း ရြာမွာဖုန္းမရွိပါ။ ဖုန္းဆက္ဖို႔ဆိုရင္ ဇီးကုန္းၿမိဳ႕ကို ျပန္သြားရပါ့မယ္။ အခ်ိန္ကလည္း အေတာ္လင့္လာပါၿပီ။

“ ဒီမွာပဲ အိပ္လိုက္ေတာ့ ေကာင္ေလး။ အိမ္ေရွ႕ခန္းမွာ အိပ္ရာျပင္ေပးမယ္ ”

“ ျပန္လို႔မွမျဖစ္ေတာ့တာ အဘရာ။ ဒီမွာပဲ အိပ္ရေတာ့မွေပါ့ ”

“ အားနာစရာမလိုဘူးကြ။ ငါတို႔အိမ္မွာ တို႔လင္မယားႏွစ္ေယာက္ပဲရွိတယ္။ မသန္းညြန္႔က စန္းစန္းရီတို႔အိမ္ကို သြားမွာ ”

“ ဟုတ္ကဲ့ အဘ ”

ေဒၚသန္းညြန္႔က ကၽြန္ေတာ့္အတြက္အိပ္ရာျပင္ဆင္ေပးၿပီး မစန္းစန္းရီတို႔ အသုဘအိမ္ကို ထြက္သြားပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဦးေဖတင္

တို႔စကားေျပာဆိုေနရင္း ညဆယ္နာရီေလာက္မွာမွ ဦးေဖတင္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ကားကို အေစာင့္ထားဖို႔ သတိရသြားပါတယ္။

“ ေမ့ေနလိုက္တာကြာ။ မင္းရဲ႕ကားကိုေစာင့္ဖို႔ စီစဥ္လိုက္ဦးမယ္။ ေနရဲတယ္ မဟုတ္လား ”

မေနခဲ့လို႔လည္း မျဖစ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ကားကို လူေစာင့္ထားဖို႔လိုပါတယ္။

“ ရပါတယ္ အဘ ”

“ ငါ အခုျပန္လာခဲ့မယ္ ”

“ ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ် ”

ဦးေဖတင္ ဓာတ္မီးတစ္လက္နဲ႔ အိမ္ကေန ထြက္သြားတဲ့အခ်ိန္ တစ္အိမ္လံုးမွာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းဆိုတဲ့အသိစိတ္ေၾကာင့္ ေက်ာခ်မ္းလာခဲ့မိတယ္။

“ ဘြဲ.......ဘြဲ....... ”

“ ဘြဲ............ ”

အိမ္ေအာက္က ႏြားေတြ ရုတ္တရက္ထေအာ္လိုက္သံေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္နားထင္ေမြးေတြ ေထာင္ထသြားပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ

အိမ္ေပၚကိုတက္လာေနတဲ့ ေျခသံကိုၾကားလိုက္ရလို႔ ဦးေဖတင္ျပန္လာၿပီဆိုတဲ့ အေတြးေၾကာင့္ စိတ္သက္သာရာေတာ့ ရခဲ့မိတယ္။ သို႔ေပ

မယ့္ ကၽြန္ေတာ္ထင္ထားသလို ဦးေဖတင္ မဟုတ္ပါ။ ေျခသံသာၾကားရၿပီး လူတစ္ေယာက္တစ္ေလေတာင္ မျမင္ရပါ။ ေျခသံက ကၽြန္ေတာ့္နားအထိ တရွပ္ရွပ္နဲ႔ ေရာက္လာပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္မေနခ်င္ေတာ့တာနဲ႔ အိမ္ေပၚကေနဆင္းၿပီး ၿခံေရွ႕မွာ ထြက္ရပ္ေနလိုက္

ပါတယ္။ ၿခံထဲက ႏြားေတြ ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ျဖစ္ေနတာကို သတိထားလိုက္မိလို႔ ၿခံထဲကို ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ ႏြားေတြနားမွာ ရပ္ေနတဲ့အမ်ိဳး

သမီးတစ္ေယာက္ကို ေတြ႕လိုက္ရပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးက မစန္းစန္းရီဆိုတာ အထူးေျပာစရာမလိုေတာ့ပါ။

ေက်းရြာထံုးစံအတိုင္း ညရွစ္နာရီေက်ာ္တာနဲ႔ မီးခြက္မႈတ္ၿပီး အိပ္ကုန္ၾကပါၿပီ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ဓာတ္မီးေရာင္ ျမင္ေတြ႕လိုက္ရလို႔

အားတက္သြားပါတယ္။ ဓာတ္မီးတဝင္းဝင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ကို ေလွ်ာက္လာေနတာ ဦးေဖတင္ဆိုတာ ေသခ်ာသြားပါၿပီ။

“ ေကာင္ေလး.....အိမ္ေပၚမွာ မေနရဲလို႔လား ”

“ ဟုတ္တယ္ အဘ ”

“ လာ...လာ.... ။ အိမ္ေပၚတက္ၾကမယ္ ”

အေရွ႕ကေန ဦးေဆာင္ၿပီး အိမ္ေပၚတက္သြားတဲ့ ဦးေဖတင္ေနာက္ကေနလိုက္သြားရင္း ခုနက ႏြားေတြေနရာကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ အဲဒီေနရာမွာ ဘာမွမရွိေတာ့ပါ။ ႏြားေတြလည္း ၿငိမ္သက္ၿပီး အၿမီးတဖ်ပ္ဖ်ပ္ခပ္သံပဲၾကားရပါေတာ့တယ္။

“ စန္းစန္းရီနဲ႔ေတာ့ ခက္တာပဲ ”

“ ဘာျဖစ္လို႔လဲ အဘ ”

အိမ္ေပၚေရာက္ေရာက္ျခင္း ေျပာလိုက္တဲ့ ဦးေဖတင္ရဲ႕စကားေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ဝင္စားသြားမိတယ္။

“ မင္းရဲ႕ကားထဲမွာ ငုတ္တုပ္ထိုင္ေနလို႔ ဘယ္သူမွ မေစာင့္ရဲၾကဘူး။ ကားကို စိတ္ခ်ကြာ။ ဘယ္သူမွ မခိုးပါဘူး။ အနားေတာင္ မကပ္ရဲၾကဘူး ”

“ ဗ်ာ.........၊ ခုနကတင္ ႏြားေတြထေအာ္ၿပီး အိမ္ေပၚတက္လာတဲ့ ေျခသံၾကားလို႔ အဘျပန္လာတယ္ထင္ၿပီး တံခါးေပါက္ဝကို ၾကည့္လိုက္တာ ဘယ္သူမွ မရွိဘူး။ ေျခသံက ကၽြန္ေတာ့္အနားထိေရာက္လာလို႔ အိမ္ေအာက္ကိုဆင္းၿပီး ၿခံဝကေန အဘကို ေစာင့္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာႏြားေတြရုန္း

ေနၾကတယ္။ ဘာျဖစ္တာလဲဆိုၿပီး ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ႏြားေတြနားမွာ ရပ္ေနတဲ့ မစန္းစန္းရီကို ေတြ႕လိုက္တယ္ အဘ ”

“ အင္း....သူ႕ကေလးမပါလာလို႔ မင္းကို မေက်မနပ္ျဖစ္ေနတယ္နဲ႔တူတယ္ ”

“ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မဆိုင္ဘူးေလ အဘ။ ကေလးထည့္မေပးလိုက္တာက ရင္ခြဲရံုကေလ ”

“ မင္းနဲ႔မဆိုင္မွန္း ငါသိပါတယ္။ သူကေတာ့ ကေလးမပါလာတာ မင္းေၾကာင့္လို႔ထင္မွာေပါ့ ”

“ ဟာဗ်ာ..... ”

“ မနက္ျဖန္ သူ႕ေယာက္်ားျပန္လာရင္ သူ႕ကိုျပန္ေခၚသြားလိုက္ကြာ ”

“ ေခၚသြားမွာအဘ။ သူ႕ကို ေရခဲတိုက္ ျပန္ပို႔လိုက္မယ္ ”

“ ေကာင္းတယ္ ေကာင္ေလး။ ဒါမွ သူ႕အေျခအေနကို သိသြားမွာ။ သူ႕ကိုယ္သူ ေသတယ္ဆိုတာ သိပံုမရေသးဘူး။ အစိမ္းေသဆိုတာမ်ိဳးက

သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ေသတယ္ဆိုတာ မသိၾကတာမ်ားတယ္ ”

“ သူ႕ေယာက္်ားျပန္လာတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ခ်င္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေမလည္း စိတ္ပူေနေလာက္ၿပီ ”

“ ငါ စီစဥ္ေပးပါ့မယ္။ ဒီေန႔ညေတယ့ အိပ္ေတာ့ေကာင္ေလး။ မေၾကာက္နဲ႔၊ ငါလည္း အိမ္ေရွ႕ခန္းမွာ ထြက္အိပ္ေပးမယ္။ စန္းစန္းရီ ငါ့အိမ္မွာ မရွိေတာ့ဘူး ”

“ ဟုတ္ကဲ့ အဘ ”

**************

မနက္ေျခာက္နာရီမွာေတာ့ မစန္းစန္းရီရဲ႕အမ်ိဳးသား ကိုခင္စိုး ေရာက္လာပါတယ္။ မစန္းစန္းရီရဲ႕ အသုဘအိမ္ကို ကၽြန္ေတာ္နဲ႔

ဦးေဖတင္တို႔ သြားေတြ႕ၾကပါတယ္။ ကိုခင္စိုးကို အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာျပေတာ့ ကိုခင္စိုးက လက္ခံပါတယ္။ သူကိုယ္တိုင္ ရန္ကုန္ျပန္လိုက္ၿပီး မစန္းစန္းရီကို ရြာျပန္ေခၚမယ္လို႔ ေျပာရွာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ျပန္လိုက္မပို႔ႏိုင္ေတာ့ေၾကာင့္ ကိုယ့္အစီအစဥ္နဲ႔ကိုယ္သာ ဇီးကုန္းကို ျပန္လာဖို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ကိုခင္စိုးကလည္း သေဘာတူပါတယ္။ မနက္စာ စားေသာက္ၾကၿပီး ဆယ့္တစ္နာရီေလာက္မွာ ကၽြန္တာ္နဲ႔အတူ ဦးေဖတင္ ကိုခင္စိုးတို႔ ကားဆီလာၾကပါတယ္။

“ စန္းစန္းရီ.....။ သူတို႔နဲ႔လိုက္သြားၿပီး နင့္သားေတြကို သြားရွာေပေတာ့။ နင့္ေယာက္်ားနဲ႔ ျပန္လိုက္လာၿပီး အမွ်ေဝတဲ့အခါ သာဓုေခၚ ”

ကၽြန္ေတာ္ ကားေ႔းတက္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာပဲ ကားက ၿငိမ့္ကနဲျဖစ္သြားပါတယ္။ မစန္းစန္းရီ ကၽြန္ေတာ့္ကားေပၚမွာ ေရာက္ေနၿပီဆိုတာ သိလိုက္ပါၿပီ။ စက္ႏိႈးၿပီး ေမာင္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကားလိမ့္သြားပါၿပီ။

“ အဆင္ေျပသြားၿပီလား ေကာင္ေလး ”

“ ဟုတ္ကဲ့ အဘ ”

“ ကားေပၚက ခဏဆင္းဦး။ မင္းကို ျပစရာရွိတယ္ ”

“ ဟုတ္ကဲ့ အဘ ”

ဦးေဖတင္ေျပာသလို ကၽြန္ေတာ္ကားေပၚကဆင္းလိုက္ပါတယ္။

“ ဒီမွာၾကည့္ ”

ဦးေဖတင္ျပတဲ့ ကားေနာက္ဖံုးမွန္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လက္ရာ ႏွစ္ခုကို ျမင္လိုက္ရပါတယ္။ လက္ရာေတြက ကားထဲကေန မွန္ကို

ကိုင္တြယ္ထားတဲ့ လက္ရာေတြပါ။

“ သူတစ္ေယာက္တည္း ပါလာပံုရတယ္။ သူ႕သားနဲ႔ သူ႕ကေလး ပါမလာလို႔ထင္တယ္။ စန္းစန္းရီ မင္းရဲ႕ကားေပၚ ေရာက္ေနၿပီ။ ကဲ....

သြားၾကေတာ့ ”

“ ဟုတ္ကဲ့ အဘ ”

ကၽြန္ေတာ္လည္း ကားေပၚတက္ၿပီး ကိုခင္စိုးနဲ႔အတူ ေမာင္းထြက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ရန္ကုန္ကို ေရာက္တဲ့အခါ ကိုခင္စိုးကို ေရခဲတိုက္ကို ေခၚသြားၿပီး ကိုေအာင္ၾကည္နဲ႔ ေပးေတြ႕လိုက္ပါတယ္။ ကိုေအာင္ၾကည္ကိုလည္း အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာျပလိုက္ပါတယ္။

“ ကေလးအေလာင္းကို ထည့္ေပးလိုက္ဖို႔ ေမ့သြားတယ္ကြ။ အမွန္က သူ႕အထဲကိုျပန္ထည့္ေပးလိုက္ရမွာ ”

“ လုပ္ေပါ့ အစ္ကိုရာ။ အခု ဘယ္လို လုပ္ၾကမလဲ ”

“ ဘာမွ လုပ္စရာမလိုပါဘူးကြာ။ နာမည္ဘယ္သူ...... ”

“ ခင္စိုးပါ ”

“ ခင္ဗ်ားနာမည္ကိုေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ားရဲ႕မိန္းမနာမည္ ”

“ စန္းစန္းရီပါ ”

“ ခင္ဗ်ားရဲ႕ သားနာမည္ကေရာ ”

“ ေအာင္စန္းေမာ္ပါ ”

“ ေနတာက ဘယ္မွာလဲ ”

“ ဇီးကုန္း....( XXX ) ရြာမွာပါ ”

“ ကဲ......ဇီးကုန္း ( XXX ) ရြာက မစန္းစန္းျမင့္နဲ႔ ေမာင္ေအာင္စန္းေမာ္ေရ...။ မင္းတို႔သားအမိေတြ အျမန္ျပန္ေတြ႕ၾကေတာ့။ ရၿပီ ”

“ ဟမ္......ဘယ္လိုတုန္း အစ္ကို။ အဲလိုေျပာလိုက္တာနဲ႔ ရေရာလား ”

“ ဒါေတာ့ ငါလည္းမေျပာတတ္ဘူးေလ။ အနေရာဂါေၾကာင့္ ေသတာမဟုတ္ဘဲ ကားတိုက္ခံရၿပီး ေသတာ၊ ေရနစ္ၿပီးေသတာ၊ လူသတ္

ခံရလို႔ေသတာက အစိမ္းေသကြ။ ရုတ္တရက္ေသသြားတဲ့အခါ သူတုိ႔ကိုယ္သူတို႔ ေသတယ္ဆိုတာ မသိဘူးေလ။ ကားတိုက္ခံရတဲ့အခ်ိန္မွာ ကေလးက အဲဒီေနရာမွာပဲ ရွိခ်င္ရွိေနမွာေပါ့ ”

“ ဗိုက္ထဲက ကေလးကိုလည္း ျပန္ေတာင္းေနတယ္ ”

“ အဲဒါေတာ့ ဘယ္လိုမွ လုပ္ေပးလို႔မရဘူးေလ။ ရွိမွ မရွိေတာ့တာ။ ဒီလိုလုပ္ၾက၊ သူတို႔သားအမိႏွစ္ေယာက္ ကားတိုက္ခံရတဲ့ေနရာမွာ နာမည္

ေခၚၾကည့္ၾက ”

“ ညီေလး...အစ္ကို႕ကို အဲဒီေနရာ လိုက္ပို႔ေပးပါလား ”

“ ဘယ္ေနရာဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္မွ မသိတာ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆက္ၿပီးမကူညီႏိုင္ေတာ့ဘူး အစ္ကို။ ရန္ကုန္က မစန္းစန္းရီအမ်ိဳးေတြကို ေမး

ၾကည့္ၿပီး အစ္ကို႕ဟာအစ္ကိုသာ ဆက္လုပ္ေပေတာ့ ”

ကၽြန္ေတာ္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး အကူအညီေပးခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ထပ္မကူညီႏိုင္ေတာ့ပါ။

“ ေကာင္းပါၿပီ ညီေလး ”

“ ခင္ဗ်ား အဲဒီလိုမွ လုပ္လို႔မရရင္ ေနာက္တစ္နည္းရွိတယ္ ”

“ ဟုတ္ကဲ့ ေျပာပါခင္ဗ် ”

“ ကားတိုက္တဲ့ေနရာမွာ ဆိုင္ရာပိုင္ရာ အေစာင့္ေတြရွိတတ္တယ္။ ဥပမာ လမ္းေစာင့္နတ္ေပါ့ဗ်ာ။ ပြဲထိုးၿပီး အကူအညီေတာင္းၾကည့္ေပါ့။ အဲဒီလိုလုပ္လို႔ရတာေတာ့ သိတယ္။ ေရနစ္တဲ့သူအေလာင္းကို ရွာရင္လည္း အဲဒီနည္းသံုးတတ္ၾကတယ္ေလ ”

“ ဟုတ္ကဲ့.....လုပ္ၾကည့္ပါ့မယ္။ ညီေလးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ”

“ ရပါတယ္ အစ္ကို။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အလုပ္ေတြရွိလို႔ ဆက္ၿပီး မကူညီႏိုင္တာပါ ”

“ ရပါတယ္ညီေလး ”

အဲဒီေန႔က ကိုခင္စိုးကို ေဆးရံုႀကီးမွာထားခဲ့ၿပီး အိမ္ျပန္ခဲ့ပါတယ္။ အိမ္ကိုေရာက္ေတာ့ ကားေရေဆးၿပီး အိမ္ေရွ႕မွာပဲ ထားလိုက္ပါ

တယ္။ ေမေမ့ကုိလည္း အက်ိဳးအေၾကာင္း ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။ ေမေမက ကားကို ပရိတ္ေရျဖန္းၿပီး မစန္းစန္းရီကို နာမည္ခၚၿပီး ေမတၱာပို႔ပါ

တယ္။ အဲဒီေန႕ကစၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကားေပၚမွာ မစန္းစန္းရီ ရွိမေနေတာ့ပါ။ သားအမိခ်င္း ျပန္ဆံုေတြ႕သြားၾကၿပီ ထင္ပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္

အျခားဘဝကို ကူးေျပာင္းသြားတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ထုိအျဖစ္အပ်က္ကို ကိုယ္တိုင္ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရတာေၾကာင့္ တစ္သက္လံုးေမ့မရႏိုင္

ေတာ့ပါ။ ယာဥ္တိုက္မႈျဖစ္ၿပီး ေနရာမွာတင္ ပြဲခ်င္းၿပီး ေသဆံုးခဲ့ၾကတဲ့ သူေတြလည္း အစိမ္းေသဘဝနဲ႔ မစန္းစန္းရီတုိ႔လို႔ ျဖစ္ပ်က္ေနၾကမွာ မလြဲမေသြပါ။ ဥပေစၦဒကကံေၾကာင့္ ေသဆံုးရျခင္းမွ ကင္းေဝၾကပါေစ။

ခ်စ္ခင္ေလးစားလ်က္

လြင္ဦးဟန္

အပတ္စဥ္ အသစ္သစ္ေသာ ပရေလာက ၀တၳဳတိုမ်ားကို ဆက္လက္ဖတ္႐ႈဖို႕ လိုတရ အယ္လီေကးရွင္းကို ဒီလင္႔ခ္ ကေနႏိွပ္ျပီး (အခမဲ့) ေဒါင္းလုဒ္ ဆြဲထားဖို႔ လိုမယ္ေနာ္။




ပင္မစာမ်က္ႏွာ

သတင္း

ဂိမ္း

၀န္ေဆာင္မႈမ်ား
Some text some message..